Κύριε Κουτσιαρή, συστήστε μας τον Λουκά…

Ο Λουκάς είναι ένα παιδί που του αρέσει να πειράζει τους φίλους του, τα ξαδέρφια του, τους άλλους γενικότερα. Όλα τα θεωρεί αστεία και αφορμές για γέλιο. Οι γονείς είναι ανεκτικοί μαζί του κι αυτό τον κάνει να συνεχίζει ακάθεκτος. Ώσπου βέβαια έρχεται η στιγμή που οι άλλοι αποφασίζουν να κάνουν τη δική τους πλάκα σε κείνον. Τότε ο Λουκάς θα χρειαστεί να σκεφτεί και να αναθεωρήσει πολλά…

Ποια η αφορμή για να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

Συνήθως έχω ανάγκη να γράψω μια αστεία ιστορία, όταν πριν από αυτή έχω ασχοληθεί με κάποια άλλη ιστορία που πραγματεύεται ένα δύσκολο θέμα. Αυτό συνέβη και με το βιβλίο «Καλεσμένοι στο σπίτι». Ο ήρωάς μου, ο Λουκάς, ήταν το γιατρικό μου. Πρωταγωνιστής σε μια αστεία ιστορία που κάτι όμως είχε να μας πει.

Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;

Ξεκίνησε σαν στοίχημα με μια φίλη μου, ότι δηλαδή δεν θεωρώ δύσκολο να γράψω μια ιστορία για παιδιά. Όταν ξεκίνησα όμως να τη γράφω, κατάλαβα πως δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό.

Από πού αντλείτε έμπνευση για τη συγγραφή των βιβλίων σας;

Όλα μπορούν να αποτελέσουν έμπνευση για μένα. Μια φευγαλέα εικόνα, μια ταινία, κάτι που θα  πει ένας μαθητής στην τάξη, ένα περιστατικό στο διάλειμμα… Κάτι που για κάποιον άλλο μοιάζει ασήμαντο, για μένα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για την επόμενη ιστορία μου.

Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα. Ένα απόγευμα που καθόμουν στην αυλή του σπιτιού μου στο πατρικό μου στο Στεφανοβίκειο, ξεκίνησε ένας δυνατός αέρας και άνθη από λεύκες σηκώθηκαν στον ουρανό. Η εικόνα αυτή ήταν αρκετή για να αρχίσει να δημιουργείται στο μυαλό μου μια ιστορία με τίτλο «Λευκοί σπόροι σαν βαμβάκι» που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Μ’ αγαπάς μπαμπά;» και εκδόθηκε από την Ελληνοεκδοτική το 2017.

Ποιο είναι το ωραιότερο πράγμα στη ζωή ενός συγγραφέα;

Η επαφή με τα παιδιά με αφορμή κάποιο βιβλίο μου θεωρώ πως είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Ωστόσο θα πρόσθετα και τη στιγμή που γράφω τη λέξη ΤΕΛΟΣ σε μια ιστορία μου στον υπολογιστή, ολοκληρώνοντας έτσι την πρώτη γραφή.

Γνωρίζετε από την αρχή το τέλος της κάθε ιστορίας ή σας καθοδηγούν οι ήρωές σας;

Πριν γράψω μια ιστορία, επεξεργάζομαι την ιδέα στο μυαλό μου πολλές μέρες. Όταν κατασταλάξω πώς θέλω να εξελιχθεί αυτή η ιδέα και πάρει μορφή ο βασικός ήρωάς μου, ξεκινάω. Το δύσκολο σημείο για μένα μόλις έχει περάσει. 

Κατά τη διάρκεια όμως της συγγραφής ενός κειμένου, δεν μένω σταθερός σε όσα είχα αποφασίσει ότι θα γράψω. Είναι αρκετές οι φορές που οι ήρωες με έχουν οδηγήσει αλλού. Και φυσικά εγώ τους επιτρέπω να το κάνουν.

Πείτε μας ένα βιβλίο που θα θέλατε να είχατε γράψει…

Πολλά βιβλία θα ήθελα να είχα γράψει. Αν έπρεπε να επιλέξω ένα, θα διάλεγα τον «Εγωιστή Γίγαντα» του Όσκαρ Ουάιλντ.

Όταν ήσασταν παιδί, ποιο βιβλίο είχατε ξεχωρίσει και ποιος συγγραφέας σας στιγμάτισε;

Όταν ήμουν μικρός, δυστυχώς δεν πολυδιάβαζα παιδικά βιβλία. Μόνο κάποια κλασικά παραμύθια σε συλλογές θυμάμαι. Αν κρίνω όμως, ως ενήλικας πια, την αγάπη μου για κάθε αναδιήγηση, διασκευή κλασικών παραμυθιών που κυκλοφορεί, θα έλεγα πως οι Γκριμ, ο Περό και ο Άντερσεν είχαν ασκήσει μια ιδιαίτερη γοητεία πάνω μου, ακόμα κι αν δεν το είχα καταλάβει τότε.

Ποιος είναι ο ήρωας από τα βιβλία σας που αγαπάτε περισσότερο;

Δεν μπορώ να σας απαντήσω για έναν συγκεκριμένο. Για να ασχοληθώ μαζί τους  σημαίνει πως τους αγάπησα. Άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο…

Τι θεωρείτε πως πρέπει να κάνει ένας γονιός ή ένας δάσκαλος, προκειμένου τα παιδιά να αγαπήσουν το βιβλίο;

Θα μπορούσα να γράψω πολλά αλλά δεν θα το κάνω. Θα σταθώ στο πιο βασικό απ’ όλα. Θα πρέπει πρώτα οι ίδιοι οι γονείς και οι δάσκαλοι να αγαπήσουν το βιβλίο και μετά τα παιδιά. Μόνο τότε θα μπορέσουν να τους μεταφέρουν τη μαγεία που κρύβει κάθε εικόνα και κάθε λέξη.

Ως εκπαιδευτικός, πώς κρίνετε τη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα;

Εμείς οι δάσκαλοι έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλά προβλήματα κάθε νέα σχολική χρονιά (ελλείψεις σε γραφική ύλη, βιβλία με δυσνόητες για τα παιδιά ασκήσεις, κακές υποδομές, μεγάλα σε αριθμό τμήματα,  μαθητές διαφορετικών ταχυτήτων κ.α).

Παρ’ όλα όμως τα προβλήματα ο Έλληνας δάσκαλος έχει φιλότιμο και αγάπη για τη δουλειά του. Με μια κιμωλία, έναν πίνακα και ένα βιβλίο μπορεί να καταφέρει τα πάντα.

Ποια η διαφορά στο προφίλ των παιδιών του σήμερα σε σχέση με δέκα χρόνια πριν;

Τα παιδιά παλαιότερα μπορούσαν να δουν το βιβλίο ως διαφυγή από την καθημερινότητα και ένα ταξίδι στη φαντασία. Σήμερα με τον καταιγισμό πληροφοριών από το διαδίκτυο, τα τάμπλετ και τα κινητά οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει.

Ποιο βιβλίο ξεχωρίσατε το χρόνο που μας πέρασε;

Την χρονιά που πέρασε κυκλοφόρησαν υπέροχα βιβλία. Και ήταν πραγματικά πολλά. Ένα όμως από τα βιβλία που ξεχώρισα ήταν το βιβλίο του αγαπημένου μου David Litchfield «Τη νύχτα που τα φώτα άναψαν», ένα μοναδικό βιβλίο που μιλάει για το πραγματικό νόημα της ζωής μας.

Τι νέο μας ετοιμάζετε;

Μέχρι το Πάσχα αναμένονται να κυκλοφορήσουν τα δυο νέα μου βιβλία από εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Το πρώτο θα λέγεται «Ημέρα του λουκουμά» και θα μιλάει για την προσαρμογή παιδιών και γονιών στον νέο τόπο, με αναφορά στα έθιμα. Το δεύτερο βιβλίο θα λέγεται «Η τσάντα της Μελίνας» και θα αναφέρεται στο υπερβολικά γεμάτο εβδομαδιαίο πρόγραμμα ενός μικρού παιδιού και στις συνέπειές του.

Author

Το όνομα μου είναι Έλενα. Είμαι 32 ετών και η καταγωγή μου είναι από το Άργος. Σύζυγος εδώ και 3 χρόνια και μαμά του Βαγγελάκη.

Write A Comment