Στις διακοπές των Χριστουγέννων επέτρεψα στον εαυτό μου λίγο ξενύχτι και λίγο NETFLIX παραπάνω. Έχοντας ακούσει πολλές θετικές κριτικές είπα να ξεκινήσω τη νέα σειρά BRIDGERTON και δεν με απογοήτευσε ούτε λεπτό. Πανέμορφα κοστούμια, ειδυλλιακά σκηνικά, βρετανική προφορά και ένας έρωτας που με συνεπήρε και με έκανε να τελειώσω τα 8 επεισόδια σε δύο ή τρία βράδια. Εσύ όμως ήξερες ότι κυκλοφορεί στην Ελλάδα η διάσημη οικογένεια Bridgerton από τις εκδόσεις Elxis.

Πάμε να δούμε κάποιες λεπτομέρειες για τη σειρά που αγάπησα…

Μέσα σε μόλις 14 ημέρες έφτασε στην κορυφή και να καταρρίψει αρκετά ρεκόρ! Μιλάμε για τη δημοφιλή σειρά του Netflix με τίτλο «Μπρίτζερτον». Βρέθηκε στο No1 σε 76 χώρες, ενώ έχει φτάσει σε συνολικά 63 εκατομμύρια νοικοκυριά. Τα στοιχεία αυτά την καθιστούν από τις πλέον κορυφαίες παραγωγές του Netflix και αφήνοντας πίσω το The Queen’s Gambit.

οΟ πρώτος κύκλος της σειράς αφορά το βιβλίο Ο Δούκας κι Εκείνη. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο από τα 8 της σειράς Οικογένεια Μπρίτζερτον της συγγραφέως Julia Quinn. Η συγγραφέας είναι πρώτη στην κατάταξη των πιο ευπώλητων συγγραφέων στους New York Times. Στο βιογραφικό της έχει ήδη 3 βραβεία RITA (το πιο αναγνωρισμένο βραβείο ρομαντικής λογοτεχνίας).

Όμως η ιστορία που είδαμε στον πρώτο κύκλο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. 

H διάσημη οικογένεια Bridgerton από τις εκδόσεις Elxis

Η πολυβραβευμένη συγγραφέας μάς μεταφέρει στην εποχή της Αντιβασιλείας στη Βρετανία, σε ένα ταξίδι γεμάτο ίντριγκες, πάθη και δυναμικές ηρωίδες που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, χωρίς να περιμένουν έναν όμορφο πρίγκιπα να τις σώσει.

Όπως όλα δείχνουν, ο δούκας Σάιµον Μπάσετ είναι έτοιµος να κάνει πρόταση γάµου στην αδελφή του καλύτερού του φίλου, την αξιαγάπητη –αλλά σχεδόν στο ράφι– Δάφνη Μπρίτζερτον. Κι οι δυο τους όµως γνωρίζουν την αλήθεια. Μιλάμε για ένα περίπλοκο σχέδιο. Στόχο έχει να βγάλει τον Σάιµον από το µυαλό των µαµάδων της υψηλής κοινωνίας του Λονδίνου που θέλουν να καλοπαντρέψουν τις κόρες τους. Όσο για τη Δάφνη, είναι βέβαιο ότι έτσι θα προσελκύσει κάποιους άξιους επίδοξους μνηστήρες τώρα που ο δούκας την έχει ανακηρύξει ποθητή.

Ωστόσο, καθώς η Δάφνη οδηγεί τον Σάιµον στον ρυθµό του βαλς στον έναν χορό µετά τον άλλο, δεν θέλει να ξέρει ότι το φλερτ τους είναι µια απάτη. Και καθώς ο κοινωνικός κλοιός στενεύει γύρω τους, η Δάφνη θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Η τηλεοπτική σειρά λοιπόν αφορά τη σειρά βιβλίων Μπρίτζερτον, τα βρίσκουμε από τις εκδόσεις ELXIS και έχουμε από 8 βιβλία! H διάσημη οικογένεια Bridgerton από τις εκδόσεις Elxis λοιπόν.

Διαβάζουμε επίσης: Συνέντευξη με την κα Πασχαλία Τραυλού

The post H διάσημη οικογένεια Bridgerton από τις εκδόσεις Elxis appeared first on Busy Mama's Corner.

Γεια σας, είμαι η Εύη ή στον κόσμο του Instagram @thegirl.withthebook και λατρεύω τα βιβλία! Να τα διαβάζω, να τα αγγίζω, να τα μυρίζω! Σήμερα ξεκινώ εδώ με μια βιβλιοπαρουσίαση για το βιβλίο Ανώνυμη #52 από Εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Καιρό ακολουθώ την αγαπημένη μαμά blogger όλων μας, την Έλενα! Έπειτα από αρκετές συνομιλίες μας, αποφασίσαμε να γράφω στο blog της μικρά άρθρα, στα οποία θα προτείνω σε σας βιβλία που μου έχουν αρέσει. Προτιμώ τα αστυνομικά και τα ψυχολογικά θρίλερ. Φυσικά, δε θα πω όχι σε ενδιαφέροντα ιστορικά μυθιστορήματα, σε βιβλία με κοινωνικό θέμα και σε κλασικά που ποτέ δε με έχουν απογοητεύσει. Auto buy authors για μένα είναι οι Jo Nesbo, Isabel Allende, Ken Follett και Fredrik Backman.

Την προηγούμενη εβδομάδα διάβασα το βιβλίο “Ανώνυμη #52” των Greer Hendricks και Sarah Pekkanen που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Πρόκειται για ένα σοκαριστικό και αξέχαστο, αριστοτεχνικά στημένο ψυχολογικό θρίλερ.

Βιβλιοπαρουσίαση: Ανώνυμη #52 από Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Σε μια αγγελία ζητούνται γυναίκες από 18 έως 32 ετών για να συμμετέχουν σε μια έρευνα έναντι αμοιβής. Μια νεαρή και φιλόδοξη μακιγιέρ, η Τζέσικα Φάρις δηλώνει συμμετοχή και καλείται να ξεκινήσει. Η έρευνα είναι μια έρευνα ηθικής και οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσει η Τζέσικα είναι ηθικής φύσεως. Ωστόσο, σύντομα το περιεχόμενο των ερωτήσεων γίνεται ιδιαίτερα προσωπικό και χειριστικό. Η Τζέσικα βρίσκεται βαθιά μπλεγμένη σε αυτή την έρευνα και η κατάληξη είναι απρόβλεπτη.

Ένα θρίλερ εκνευριστικά έξυπνο με πολλές ανατροπές. Η εξέλιξη χαρακτηρίζεται από ιλιγγιώδεις ρυθμούς που διατηρούν το αναγνωστικό ενδιαφέρον στα άκρα. Βιβλίο που με δυσκολία άφηνα από τα χέρια μου, αφού η πλοκή του ήταν καλοστημένη και οι χαρακτήρες δουλεμένοι με διαβολική διάθεση των συγγραφέων.

Βιβλίο που προβληματίζει έντονα σε θέματα ηθικής και οδηγεί σε έμμεση αυτοαξιολόγηση των προσωπικών επιλογών του αναγνώστη. Τι είναι ηθική; Πότε θεωρείται κάποιος ανήθικος; Και τελικά πότε και γιατί αντιλαμβάνεται κάποιος την ανηθικότητα του;

Σίγουρα αξίζει μια ανάγνωση! Μέχρι την επόμενη φορά, σας χαιρετώ!

Διαβάστε επίσης: Συνέντευξη με την κα Πασχαλία Τραυλού

The post Βιβλιοπαρουσίαση: Ανώνυμη #52 από Εκδόσεις Κλειδάριθμος appeared first on Busy Mama's Corner.

Σήμερα φιλοξενώ στο busymama.gr τη συγγραφέα κα Ελένη Ηλιάδου και τον ήρωά της τον μικρό Λευτέρη από το βιβλίο “Ποτέ μην τα παρατάς” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Θύρα. Πρόκειται για το πρώτο της βιβλίο που μάλιστα είναι και βραβευμένο, καθώς έχει αποσπάσει το Τρίτο Βραβείο στον Ε’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας» 2018 με θέμα «Το σχολείο».

Πριν σας αφήσω να απολαύσετε την όμορφη συνέντευξή μας να σας πω δυο λόγια για το βιβλίο. Μόνος του και τελευταίος θα μείνει ο Λευτέρης και σε αυτή την εκδρομή. Κανείς από τους συμμαθητές του δεν θα τον περιμένει. Μάταια προσπαθεί κουτσαίνοντας να τους φθάσει, όπως πάντα…Είναι θλιμμένος γιατί τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει! Μήπως, όμως, ο κύριος Άγγελος έχει να πει κάτι ξεχωριστό στον απογοητευμένο Λευτέρη; Μήπως ο δάσκαλος θα τον βοηθήσει να πιστέψει στον εαυτό του και ποτέ να μην τα παρατάει; Μια γλυκιά ιστορία, γεμάτη ελπίδα…Γιατί η ζωή κρύβει όμορφες εκπλήξεις για όσους τολμούν και προσπαθούν.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Μεγάλωσα σε υπερπολύτεκνη οικογένεια, με άλλα πέντε αδέρφια, στο Κιλκίς. Είμαι η δεύτερη από τους έξι και έτσι είχα την ευκαιρία να «κάνω τη δασκάλα», που τόσο πολύ αγαπούσα. Ειδικά στη μικρότερη αδερφή μου, τη Μαρία, την Κόκκινη Καμέλια, έμαθα να διαβάζει πολύ πριν πάει στο Δημοτικό. Τότε εγώ τελείωνα την έκτη Δημοτικού. Από μικρή ήθελα να γίνω δασκάλα. Αγαπούσα πολύ το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων και από παιδί αφηγούμουν τα δικά μου παραμύθια, καθώς και να τα γράφω. Το πατρικό μου ήταν και είναι γεμάτο βιβλιοθήκες. Ακόμα και τώρα, όταν πηγαίνω, μου αρέσει αυτή η σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν και σε αυτό το επίπεδο. Βρίσκονται εκεί ακόμα, όσα βιβλία διάβασα ως παιδί! (Ίσως δεν είναι και τυχαίο που οι τέσσερις από τους έξι είμαστε πλέον εκπαιδευτικοί-με δάσκαλο πατέρα!). Πλέον ζω στην όμορφη Χαλκίδα, με τη δική μου οικογένεια, που με στηρίζει και με εμπνέει σε πολλά θέματα.

2. Πώς αποφασίσατε να εκφραστείτε μέσα από το γραπτό λόγο και μάλιστα για ένα δύσκολο κοινό όπως είναι τα παιδιά;

Μέσα από τον γραπτό λόγο εκφράζομαι εξίσου καλά, όπως και στον προφορικό. Ευτυχώς, ήμουν πολύ καλή και στην έκθεση στο σχολείο -χαχα! Νιώθω ότι η ελληνική μας γλώσσα με τον πλούτο της, είναι ατελείωτη… Μας δίνει χιλιάδες τρόπους να πούμε με λόγια και να εκφράσουμε κάθε κατάσταση που ζούμε! Είναι, λοιπόν, ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο για να μιλήσουμε γι’ αυτά που θέλουμε… Τώρα, όσον αφορά το παιδικό κοινό, πώς αποφάσισα να γράψω… Τι να πω γι’ αυτό; Νομίζω ότι μόνο του προέκυψε αυτό. Δεν ξέρω πώς, αλλά ό, τι κι αν ξεκινήσω να γράφω, στο τέλος αποδεικνύεται ότι απευθύνεται και σε παιδιά! Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό τής παιδικής λογοτεχνίας είναι η αισιοδοξία που εκπέμπει, ακόμα και στο τέλος τού αφηγήματος. Νομίζω ότι δεν ξεφεύγω από αυτό και χαίρομαι που συμβαίνει, γιατί τα παιδιά είναι δύσκολο και απαιτητικό αναγνωστικό κοινό.

Δεν είναι τυχαίο, νομίζω, το γεγονός ότι το κείμενο τού «Ποτέ μην τα παρατάς!», βραβεύτηκε σε λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος, με θέμα «Το σχολείο» https://www.literature.gr/i-teleti-vravefsis-ke-ta-vravia-tou-e-diagonismou-diigimatos-stelios-xefloudas/. Ο διαγωνισμός αφορούσε ενηλίκους και μ’ αυτό το σκοπό το έγραψα κι εγώ, αλλά να που και πάλι δεν ξέφυγα από την παιδική λογοτεχνία. Χαχα!

3. Πόσο εύκολο είναι να προσεγγίσεις τα θέλω ενός μικρό παιδιού και να καταφέρεις να το κερδίσεις μέσα από τις πρώτες σελίδες ενός βιβλίου;

Μμμ… Νομίζω ότι εάν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ για να γεννηθεί μια ιδέα, τότε πιθανόν δεν είναι για να γεννηθεί στο μυαλό σου… Προσπαθώ να σκεφτώ με τον τρόπο που σκέφτονται τα παιδιά, γύρω από συγκεκριμένα θέματα. Έχω πολύ ζωντανές και κάποιες αναμνήσεις δικές μου ως παιδί… Ένας συνδυασμός και να τη! γεννιέται η κεντρική ιδέα. Η αρχή μιας ιστορίας, όντως, είναι κομβική για το ενδιαφέρον τού αναγνώστη. Κρίνω και από μένα… Δίνω ευκαιρία σ’ ένα βιβλίο στις πρώτες σελίδες. Αν με κερδίσει στην αρχή, τότε το συνεχίζω. Συγκεκριμένα εγώ, εάν δεν έχω συγκεκριμένη πλοκή και ιστορία μέσα στο μυαλό μου, δεν αρχίζω να γράφω. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο αυτό, ο δημιουργός να έχει πολύ συγκεκριμένη πορεία στο νου του. Έτσι σχηματίζονται οι χαρακτήρες των ηρώων και η ιστορία εξελίσσεται. Αυτό, πιστεύω, είναι επαρκές, ώστε να κερδίσει τον αναγνώστη από την αρχή. Αληθοφανείς ήρωες και δυνατή πλοκή. Οι πρώτοι κριτές μου είναι ο άντρας μου και τα παιδιά μου και δε μου «κάνουν χατίρια» στα γραπτά μου – ευτυχώς! Χαχα!

“Πρέπει να τολμάς, να κάνεις αυτή τη χάρη στον εαυτό σου.” Ποτέ μην τα παρατάς, Ελένη Ηλιάδου

4. Πως εμπνευστήκατε το βιβλίο σας αυτό;

Ήθελα από καιρό πριν, να γράψω για ένα παιδί που αντιμετωπίζει κάποιου είδους δυσκολία και ένας δάσκαλος το βοηθάει με τον τρόπο του. Είχα ξεκινήσει διάφορες ιστορίες να γράφω… Για ένα παιδί που ντρεπόταν και δε μιλούσε, για άλλο παιδί που φοβόταν το σκοτάδι, αλλά στο τέλος προέκυψε ο Λευτέρης και καλά έκανε, γιατί μας κέρδισε όλους με την παρουσία του! Είναι οι παιδικοί φόβοι αυτοί…

Είχα προχωρήσει αρκετά την ιστορία του Λευτέρη, όταν έδειξα το κείμενό μου στη Μαρία -γιατί πολύ συχνά ανταλλάσσουμε απόψεις σχετικά με τη συγγραφή. Έτσι έμαθα και για τον λογοτεχνικό διαγωνισμό. Ο εκδοτικός οίκος που ήδη ήμουν σε συνεργασία, εκδήλωσε ενδιαφέρον και με την υπέροχη εικονογράφηση της Τέτης Σώλου, έγινε το βιβλίο «Ποτέ μην τα παρατάς!» (σχ. Ανάρτηση https://wordpress.com/block-editor/post/iliadoueleniwriter.wordpress.com/125 )

5. Πόσο εύκολο είναι να μάθουμε στις νέες γενιές να προστατεύουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα να δημιουργούμε αυτόνομα παιδιά που θα εξελιχθούν σε ανεξάρτητους νέους;

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση τής αγωγής! Δεν είναι έτσι; Νομίζω ότι, εάν απαντήσουμε πρακτικά σε αυτό το ερώτημα, θα έχουμε λύσει όλα τα θέματα/προβλήματα της διαπαιδαγώγησης ενός παιδιού. Τόνοι χαρτιού και μελανιού έχουν ξοδευτεί επάνω στα θέματα αυτά, μεγάλοι παιδαγωγοί έχουν διατυπώσει απόψεις και πολλά από αυτά σπουδάζουμε στα Πανεπιστήμιά μας… Νομίζω ότι η διαίσθηση του γονιού, σε συνδυασμό με τη γνώση που προσφέρεται, μπορούν να επιτύχουν το καλύτερο δυνατό… Τέλειοι δεν μπορούμε να είμαστε. Ούτε όλα τα παιδιά είναι ίδια. Καθένα χρειάζεται τη δική του αντιμετώπιση και συμπεριφορά στις εκάστοτε περιστάσεις. Πιστεύω, όμως, ότι το σημαντικότερο απ’ όλα είναι να νιώθει το παιδί πως το αγαπάμε! Να στεκόμαστε δίπλα του με ενσυναίσθηση, για να το ακούσουμε. Όχι μόνο να του δώσουμε οδηγίες. Τα παιδιά έχουν την προσωπικότητά τους και αυτήν πρέπει να τη σεβόμαστε, όχι μόνο στα λόγια, αλλά κυρίως στην πράξη. Έτσι, γεννιέται ο διάλογος -τι πιο σημαντικό από αυτό; Όταν έχουμε ανοιχτή την πόρτα για συζήτηση με το παιδί, ποιος ο λόγος να το αρνηθεί; Συζήτηση όμως, όχι «εγχειρίδιο ζωής». Άλλωστε, η ίδια η δική μας ζωή, το δικό μας παράδειγμα είναι αυτό που διδάσκει τα παιδιά.

«Αυτό που είσαι μου φωνάζει τόσο δυνατά, που δεν μπορώ ν’ ακούσω λέξη απ’ όσα λες»

Ραλφ Γουάλντο Έμερσον (1803-1884 , Αμερικανός φιλόσοφος) 

6. Στο βιβλίο σας θίγετε ένα θέμα καυτό σχετικά με τη διαφορετικότητα και την σχολική απομόνωση ως ένα σημείο. Ποιες συμβουλές έχετε να δώσετε στους σημερινούς γονείς αλλά κι εκπαιδευτικούς ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε εγκαίρως τέτοια φαινόμενα;

Μεγάλο θέμα αυτό, όντως, που καίει την καθημερινότητά μας… Οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς, πολύ εύκολα το εξοβελίζουμε και το περιθωριοποιούμε. Και δεν αναφέρομαι στον κόσμο των παιδιών… Αναφέρομαι σε εμάς, στον κόσμο των ενηλίκων! Δε δίνουμε μια ευκαιρία στο διαφορετικό, στο ασθενές ενδεχομένως, το παραβατικό ή το από αλλού ερχόμενο. Βάζουμε πολύ εύκολα «ταμπέλες». Δε βρίσκω κανέναν απολύτως λόγο, λοιπόν, να μην κάνουν το ίδιο και τα παιδιά. Ποιος ο λόγος; Τα παιδιά αυτό που βλέπουν θα κάνουν, αυτό που ακούν θα πουν και θα μιμηθούν συμπεριφορές. Τα δικά μου παιδιά είναι μικρά, πώς θα μπορούσα να συμβουλεύσω κάποιον που έχει διανύσει χιλιόμετρα γονεϊκότητας; Καθαρά με τη διαίσθησή μου, και ως παιδί που μεγάλωσα σε μια μεγάλη οικογένεια με πέντε διαφορετικά αδέρφια, αλλά και ως δασκάλα που διδάχθηκα πολλά συγγράμματα παιδικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο, θα πω. Να μάθουμε να σεβόμαστε το διαφορετικό, όπως και εμείς θέλουμε να μας σέβονται. Ό, τι κάνουμε εμείς, θα κάνουν και τα παιδιά μας (κατά γενικότητα μιλώ). Είναι τόσο απλό…

“Όλα όσα θέλετε να κάνουν σε εσάς οι άλλοι άνθρωποι, αυτά να κάνετε κι εσείς στους άλλους”, ο Χρυσός Κανόνας.

7. Ο Λευτέρης του βιβλίου τι αντιπροσωπεύει για εσάς;

Ο Λευτέρης για μένα αντιπροσωπεύει κάθε πτυχή τής προσωπικότητας οποιουδήποτε ενήλικα ή παιδιού, που βρίσκει αδιέξοδο στη σκληρή πραγματικότητα τη δική μας! Οποιαδήποτε δυσκολία (εσωτερική ή εξωτερική) αντιμετωπίζουμε κατά περιόδους στη ζωή μας, καθρεφτίζεται στην αδυναμία του Λευτέρη.

Να μην ξεχνάμε, όμως και κάτι άλλο σημαντικό! Ο Λευτέρης στην ιστορία μου, δεν είναι μόνος του! Δε βρίσκεται μόνος να αντιμετωπίσει τον κυκλώνα της απογοήτευσης που τον τυλίγει. Στέκεται δίπλα του φύλακας άγγελος ο κύριος Άγγελος! Αυτό σημαίνει ότι στη ζωή μας δεν υπάρχουν αδιέξοδα (αυτή είναι κουβέντα του πατέρα μου, που εκφράζει τόσο αντιπροσωπευτικά την πραγματικότητα..). Είναι συμβολικά τα ονόματα των ηρώων του βιβλίου (Λευτέρης-επιτυγχάνει την εσωτερική του ελευθερία, κύριος Άγγελος-φύλακας άγγελος στα δύσκολα). Εσωτερικά, μέσα μου, πιστεύω ότι όσο δύσκολα και να έρχονται τα πράγματα στη ζωή μας, πάντα εμφανίζεται ένας «κύριος Άγγελος», ένας άνθρωπος, που με κάποιον τρόπο μας βοηθάει να δούμε και παραπέρα από τη μαυρίλα που σ’ εκείνη τη φάση βλέπουμε.

8. Σε ποια ηλικία κατά τη γνώμη σας θα πρέπει ένα παιδί να αποκτήσει κινητό και πρόσβαση στο διαδίκτυο και κατά πόσο το διαδίκτυο μπορεί να βοηθήσει παιδιά όπως ο Λευτέρης;

Δεν είμαι σε θέση ν’ απαντήσω με ακρίβεια στο πρώτο σκέλος της ερώτησης. Πολλοί επιστήμονες έχουν μιλήσει γι’ αυτά τα θέματα (και σε γονεϊκές σελίδες). Όπως και να έχει, όταν μιλούμε για ανήλικο παιδί και ειδικά κάτω των δεκαπέντε ετών, χρειάζεται πολλή προσοχή και διαρκή επικοινωνία. Να έχουν γνώση και επίγνωση οι γονείς, ώστε να μπορούν να ενεργήσουν αναλόγως, όταν και εάν χρειαστεί! Να κρατάμε την επικοινωνία με τα παιδιά μας ζωντανή.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, αυτό που παρατηρώ είναι ότι το πλέον προσβάσιμο διαδίκτυο έκανε καλό σε αυτόν τον τομέα. Βλέπω ότι όλο και σε περισσότερους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κάποιου είδους πρόβλημα ή κάποια δυσκολία, τώρα, με το ελεύθερο διαδίκτυο, τους δίνεται η ευκαιρία και παίρνουν το θάρρος, ώστε να μιλήσουν. Παλαιότερα δεν υπήρχαν τέτοια προβλήματα, όπως είναι οι αναπηρίες; Υπήρχαν, βέβαια! Όμως, τα αποσιωπούσαν . Ήταν ταμπού για τις παλιότερες κοινωνίες, αυτά και δε φανέρωναν οι οικογένειες το ζυγό που κουβαλούσαν… Μεγάλο επίτευγμα αυτό, της επιστήμης και της τεχνολογίας! Έδωσε την ευκαιρία σε αυτούς τους ανθρώπους να μιλήσουν, να φανούν, να παίρνουν μέρος σε αγώνες (όπως η Παραολυμπιάδα), να συστήνουν ομάδες και συλλόγους προς το κοινό τους όφελος, να παρουσιαστούν στην κοινωνία και μάλιστα, να λειτουργούν και ως πρότυπα μαχητικότητας και παρότρυνσης! Ακόμα και η δημόσια εκπαίδευση έχει αποκτήσει το θεσμό της «παράλληλης στήριξης» στα σχολεία, πολύ σπουδαίο αυτό! Πρόσφατα είδα είδηση για το ΑΠΘ, ότι η βιβλιοθήκη του πλέον δίνει πρόσβαση σε ανθρώπους με μειωμενη η καθόλου όραση σε πολλούς τίτλους βιβλίων, πόσο σπουδαίο αυτό! https://www.newsone.gr/ellada/anixe-sto-a-p-th-i-proti-vivliothiki-gia-atoma-me-provlimata-orasis/

Το γεγονός ότι κάποιο μέλος του σώματος σου δε λειτουργεί σωστά ή δε λειτουργεί καθόλου, δε σημαίνει ότι ΕΣΥ έχεις πάψει να λειτουργείς ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο άνθρωπος δε χάνει την αξία του έτσι, αλίμονο, αν το πιστέψει μια κοινωνία αυτό!

Απεναντίας, πρέπει να δίνονται όλο και περισσότερες ευκαιρίες στους συνανθρώπους μας που έχουν κάποιες δυσκολίες/αναπηρίες. Μάλλον μάς διαφεύγει ότι «σήμερα έχεις ανάγκη εσύ, αύριο πιθανότατα θα έχω ανάγκη εγώ…»

Έλενα, σ’ ευχαριστώ για αυτήν τη συνέντευξη! Με συγκίνησε, μπορώ να πω… Άγγιξε μύχιες πτυχές μου. Να είσαι καλά, καλή μου!

Σε φιλώ,

Με αγάπη,

Ελένη

Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω προσωπικά την κα Ηλιάδου για την συνέντευξη αυτή με τις τόσες αλήθειες που ειπώθηκαν. Το βιβλίο αυτό με άγγιξε στην καρδιά καθώς ώντας εκπαιδευτικός εύχομαι από καρδιάς να σταθώ ως ένας άλλος κος Άγγελος έστω και για έναν μαθητή μου σε όλη μου την καριέρα. Και πάλι σημαντική θα νιώθω.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Συνέντευξη με την κα Αποστολίδη για το βιβλίο της “Ο λύκος και η πεταλούδα”

The post Ποτέ μην τα παρατάς, Ελένη Ηλιάδου appeared first on Busy Mama's Corner.

Σήμερα έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ την κα Χριστίνα Αποστολίδη με την ιδιότητα της συγγραφέα μιας και θα μιλήσουμε για το πρώτο της βιβλίο “Ο λύκος και η πεταλούδα” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωα. Και λέω με την ιδιότητα της συγγραφέα γιατί η κα Αποστολίδη είναι μια πολυπράγμων, εργαζόμενη μαμά και blogger κι αυτή η ιδιότητά της ήταν και η αφορμή να γνωριστούμε από κοντά πέρσι τα Χριστούγεννα όταν ενώσαμε τις δυνάμεις μας μαζί με άλλες 10 co-bloggers και δημιουργήσαμε το υπέροχο Ημερολόγιο 2019 “ΜΑΜΑ” που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας για να ενισχύσει το έργο του Library for All. Σας αφήνω να διαβάσετε την υπέροχη συνέντευξη που μου παραχώρησε. Να πω μόνο πως “ο λύκος και η πεταλούδα” είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο με εικονογράφηση του Σεραφείμ Στρούμπη που σε βάζει στη θέση του λύκου για να σκεφτείς πόσα χάνεις όσο είσαι βολεμένος μόνο σε αυτά που ξέρεις και αρνείσαι να αλλάξεις ή ακόμα και να απαρνηθείς.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Έχω γεννηθεί και περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου στην Αθήνα, με ένα μικρό διάλειμμα τριών ετών το οποίο πέρασα στο Λονδίνο. Πριν από 10 χρόνια, έκανα μια ακόμα μετακίνηση στο Ηράκλειο της Κρήτης, ακολουθώντας τον Χρήστο που ήρθε εδώ για σπουδές και παρέμεινε για δουλειά. Δυο χρόνια μετά, προστέθηκε στην οικογένειά μας η Σοφία. 

Αν έπρεπε να βρω ένα επίθετο που με χαρακτηρίζει, αυτό θα ήταν «ανήσυχη». Χρειάζομαι πάντα ένα «project» να τρέχει παράλληλα με όλα τα άλλα τα καθημερινά, σπίτι, δουλειά κ.λπ. Έτσι, για μεγάλο διάστημα «συνέλεγα» πτυχία ή καταπιανόμουν με νέα χόμπι. Κάποια στιγμή το 2012, έφτιαξα τις CretaMums για να βρούμε η Σοφία κι εγώ παρέα στο Ηράκλειο και να συνεισφέρουμε ως ομάδα σε κοινωφελείς σκοπούς. Την ίδια περίπου εποχή ξεκίνησα το γράψιμο κι εδώ και ένα χρόνο ασχολούμαι πιο συστηματικά με το παιδικό βιβλίο και τις παρουσιάσεις του λύκου και της πεταλούδας σε σχολεία, φεστιβάλ, βιβλιοπωλεία κι άλλους χώρους.

2. Πώς αποφασίσατε να εκφραστείτε μέσα από το γραπτό λόγο και μάλιστα για ένα δύσκολο κοινό όπως είναι τα παιδιά;

Δεν ξέρω αν ήταν τόσο απόφαση όσο ανάγκη. Αν και ως παιδί έγραφα στίχους κυρίως, μεγαλώνοντας σταμάτησα να χρησιμοποιώ τον γραπτό λόγο ως μέσο προσωπικής έκφρασης. Συνέχισα να γράφω και μάλιστα πολύ, στα πλαίσια όμως των σπουδών μου και αργότερα της δουλειάς μου. Λίγο αφότου γέννησα την κόρη μου, ένιωσα πάλι την ανάγκη να γράψω για μένα. Ξεκίνησα με ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο και πολύ σύντομα άρχισα να φτιάχνω ιστορίες, με πρώτη πάντα ακροάτρια στη Σοφία.

3. Πόσο εύκολο είναι να προσεγγίσεις τα θέλω ενός μικρό παιδιού και να καταφέρεις να το κερδίσεις μέσα από τις πρώτες σελίδες ενός βιβλίου;

Σημειώνω ότι δεν είμαι ειδική! Μπορώ να κρίνω μόνο από την εμπειρία μου ως «αφηγήτρια» ιστοριών στην κόρη μου, στους φίλους της και στα αρκετά πλέον παιδιά που έχουν παρακολουθήσει την παρουσίαση του λύκου και της πεταλούδας. Ένα πράγμα που πιστεύω ότι βοηθά να προσεγγίσεις ένα παιδί είναι το λιτό κείμενο που επιτρέπει στο γονιό να αφηγηθεί την ιστορία με δικά του λόγια ή και να την εμπλουτίσει ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του παιδιού κι έτσι να την κάνουν δική τους. Η εικονογράφηση παίζει επίσης πολύ σημαντικό ρόλο, ειδικά αν αφήνει πράγματα στη φαντασία του παιδιού και κρύβει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που θα ανακαλύψει στο δεύτερο και τρίτο ξεφύλλισμα. Και βέβαια όλες οι ιστορίες γίνονται ακόμα καλύτερες όταν τις αφηγούμαστε με κέφι, όταν π.χ. αλλάζουμε τη φωνή μας ανάλογα με το χαρακτήρα, όταν χρησιμοποιούμε διάφορα «αξεσουάρ» για να δραματοποιήσουμε την ιστορία, όταν τη συνδυάζουμε με παιχνίδι, χορό, τραγούδι κ.λπ.

4. Πως εμπνευστήκατε το βιβλίο σας αυτό;

Την αφορμή μου έδωσε η κόρη μιας φίλης μου, η Ραφαέλα, η οποία όταν ήταν 2 χρονών αγαπούσε πολύ τους λύκους. Δεν μπορώ όμως να σας εξηγήσω πώς επέλεξα την πεταλούδα για συντροφιά του λύκου. Απλά «άναψε» μια λάμπα στο μυαλό μου! Εκ των υστέρων όταν το σκέφτομαι, πιστεύω ότι είχα επηρεαστεί από το βαρύ κλίμα της οικονομικής κρίσης και ήθελα να ξαναθυμηθώ (και να ξαναθυμίσω) τις ανέξοδες, αλλά τελικά πιο ουσιαστικές χαρές της ζωής.

5. Πόσο εύκολο είναι να μάθουμε στις νέες γενιές να προστατεύουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα να δημιουργούμε αυτόνομα παιδιά που θα εξελιχθούν σε ανεξάρτητους νέους;

Ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο πράγμα που έχουμε να κάνουμε ως γονείς. Να συνειδητοποιήσουμε καταρχήν ότι αυτός είναι ο τελικός μας στόχος, τα παιδιά μας να μπορούν να σταθούν μόνα τους με αυτοπεποίθηση «εκεί έξω» όταν μεγαλώσουν. Όταν το κατανοήσουμε αληθινά και σταματήσουμε να προβάλλουμε τους δικούς μας φόβους πάνω τους, τότε θα δούμε ότι ήδη από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά μπορούν να κάνουν πράγματα μόνα τους, όπως π.χ. να τρώνε όταν αποκτήσουν την ευχέρεια να κρατούν αντικείμενα στα χέρια τους. Καλλιεργώντας το αίσθημα της αυτονομίας σιγά-σιγά, μαθαίνουμε στα παιδιά να προστατεύουν μόνα τους τον εαυτό τους, ώστε τελικά να μη χρειάζονται τη δική μας προστασία – που άλλωστε δε θα μπορούν να την έχουν για πάντα.

6. Στο βιβλίο σας πρωταγωνιστές είναι ένας λύκος και μια πεταλούδα. Για εσάς τι αντιπροσωπεύει ο λύκος και τι η πεταλούδα;

Ο λύκος μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς που αφήνει την καθημερινότητα να τον απορροφήσει και δε σηκώνει λίγο το βλέμμα να αντικρύσει όλα αυτά τα μικρά θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας. Η πεταλούδα μπορεί να είναι το παιδί που κρύβουμε μέσα μας ή ένα παιδί, μικρό ή μεγάλο, στη ζωή μας, το πλάσμα εκείνο που ενθουσιάζεται να εξερευνά, να ανακαλύπτει και να δοκιμάζει νέα πράγματα.

7. Τελικά μπορεί ένας λύκος να αλλάξει απλά κυνηγώντας μια πεταλούδα;

Να αλλάξει εντελώς δε νομίζω. Ο λύκος θα συνεχίσει να παραμονεύει ζώα, όπως κι εμείς θα συνεχίζουμε να τρέχουμε πίσω από την καθημερινότητά μας. Όμως η πεταλούδα είναι εκεί, μέσα μας ή πλάι μας, για να μας θυμίζει ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα να κάνουμε κι ότι, αν την ακολουθούμε πού και πού, η ζωή μας θα γίνει πολύ πιο πλούσια κι ενδιαφέρουσα.

8. Να περιμένουμε καινούριο βιβλίο από εσάς τη νέα χρονιά;

Ναι! Αυτή την εποχή δουλεύουμε, παρέα με τον εικονογράφο Σεραφείμ Στρουμπή, πάνω στο νέο μας βιβλίο που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο 2020 και είμαστε ενθουσιασμένοι!

Λίγα λόγια για το βιβλίο (οπισθόφυλλο): Ήταν κάποτε ένας λύκος σαν όλους τους λύκους, που περνούσε τον χρόνο του παραμονεύοντας τα άλλα ζώα. Ώσπου μια μέρα, κυνηγώντας μια πεταλούδα, άρχισε να προσέχει όλα εκείνα τα εκπληκτικά πράγματα που μέχρι τότε προσπερνούσε. Για πρώτη φορά θαύμασε το δάσος από ψηλά κι άκουσε το τραγούδι του ποταμιού. Η καινούρια ξεχωριστή του φίλη του έδειξε ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα να κάνει στη ζωή του από το να κυνηγά.

The post Συνέντευξη με την κα Αποστολίδη για το βιβλίο της “Ο λύκος και η πεταλούδα” appeared first on Busy Mama's Corner.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Γεννήθηκα στην Κύμη Ευβοίας αλλά έφυγα από εκεί μικρός. Μεγάλωσα στην Αθήνα, στην Ακαδημία Πλάτωνος. Όταν ήμουν παιδί η γειτονιά αυτή ήταν γεμάτη αλάνες για παιχνίδι, περιβόλια, μπαξέδες και φυσικά υπήρχε εκεί -όπως και σήμερα- το υπέροχο πάρκο, γεμάτο εκπλήξεις και ευκαιρίες για παιχνίδι. Μεγάλωσα και σπούδασα στο πανεπιστήμιο γαλλικά και έγινα καθηγητής στο σχολείο. Η μεγάλη μου αγάπη είναι η μουσική, ο χορός και φυσικά η συγγραφή βιβλίων για μικρούς και μεγάλους. Είμαι μπαμπάς, έχω τέσσερα παιδιά και για την ώρα ζω σε ένα προάστιο της Αθήνας, τον Άγιο Στέφανο.

2. Πώς αποφασίσατε να εκφραστείτε μέσα από το γραπτό λόγο και μάλιστα για ένα δύσκολο κοινό όπως είναι τα παιδιά;

Πάντοτε έλεγα παραμύθια στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά. Εξάλλου αυτό αγαπούσα πολύ και στον πατέρα μου που έκανε το ίδιο όταν ήμουν εγώ μικρό παιδί. Όταν ξεκίνησα να είμαι δάσκαλος χορού σε δημοτικά σχολεία, αντιλήφθηκα ότι τα περισσότερα παιδιά δεν είχαν ακούσει σχεδόν ποτέ ένα προσωπικό παραμύθι από τους γονείς τους, παρά μονάχα κάποια κλασσικά, χιλιοειπωμένα παραμύθια και πιο πολύ από τις δασκάλες τους στο νηπιαγωγείο παρά από τους γονείς τους. Έτσι κάθισα και ασχολήθηκα να τους γράψω εγώ κάποια δικά μου, καινούργια που να έχουν σχέση με τη δικιά τους ζωή και με τα ενδιαφέροντα και τους προβληματισμούς τους. Αργότερα θέλησα να γράψω σε κάποια συγκεκριμένα παιδιά παραμύθια αφιερωμένα προσωπικά στο καθένα από αυτά και ιδιαίτερα στη μικρή μου φίλη την Κωνσταντίνα που της έχω αφιερώσει πολλά παραμύθια. 

Όσον αφορά στη δυσκολία του παιδικού αναγνωστικού κοινού αυτό είναι μεγάλη ιστορία. Τα παιδιά δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις με κάτι φτηνό και πρόχειρο. Στην ηλικία αυτή μέχρι τα έξι τους χρόνια  διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους και σαν να το ξέρουν μέσα τους έχουν πολύ έντονα ανεπτυγμένο το κριτήριο της αισθητικής τους. Ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς τι είναι αυτό που θέλουν και γι αυτό το λόγο έχουν μεγάλες απαιτήσεις και προσδοκίες από τον γονιό και από τον δάσκαλο και έτσι πρέπει να κάνουν.

3. Πόσο εύκολο είναι να προσεγγίσεις τα θέλω ενός μικρό παιδιού και να καταφέρεις να το κερδίσεις μέσα από τις πρώτες σελίδες ενός βιβλίου;

Είναι πολύ δύσκολο εκτός και αν καταφέρεις έστω και για λίγο να γίνεις ξανά κι εσύ μικρό παιδί και να μπεις στην ψυχολογία του. Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται πολλή δουλειά και μερικές φορές είναι πολύ σκληρό γιατί ανακαλύπτεις ξαφνικά ξεχασμένες πτυχές του χαρακτήρα σου, των δικών σου «θέλω» και τότε πολλές φορές πληγώνεσαι αναλογιζόμενος το πόσο έχεις αλλάξει, πόσο έχεις αλλοτριωθεί σε σχέση με αυτό που ήσουν και αυτό που ονειρευόσουν να γίνεις κάποτε.

Οι πρώτες σελίδες είναι οι πιο δύσκολες να τις γράψεις γιατί είναι αυτές που θα κερδίσουν τον μικρό αναγνώστη και θα τον κάνουν να θελήσει να διαβάσει το παραμύθι. Είναι επίσης αυτές που πάντοτε μένουν στη μνήμη του ακόμα και όταν αυτός μεγαλώσει. 

4. Πως εμπνευστήκατε το βιβλίο σας αυτό;

Το βιβλίο αυτό προέκυψε από την ανάγκη μου να μιλήσω στους γονείς ενός δημοτικού σχολείου πάνω στο θέμα της «απουσίας του γονιού από τη ζωή του παιδιού του». Είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα για να το διαχειριστεί κανείς με διακριτικότητα και εφόσον μου ζητήθηκε από τον διευθυντή μου να το θίξω σκέφτηκα να το κάνω έμμεσα, μέσω ενός παραμυθιού. Η αφορμή ήταν η παρατήρησή μου ότι δεκάδες πιτσιρίκια, μαθητές μου στο σχολείο, με αποκαλούσαν «μπαμπά» και κολλούσαν πάνω μου αναζητώντας την προσωπική επαφή και το χάδι.

5. Πόσο εύκολο είναι να μάθουμε στις νέες γενιές να προστατεύουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα να δημιουργούμε αυτόνομα παιδιά που θα εξελιχθούν σε ανεξάρτητους νέους;

Είναι πολύ δύσκολος αυτός ο συνδυασμός. Απαιτεί πολλή δουλειά από τους γονείς, πρώτα-πρώτα στις μεταξύ τους σχέσεις. Σε δεύτερο επίπεδο απαιτεί χρόνο, ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας, πάντοτε σε συνεννόηση μεταξύ των γονιών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια αληθινή σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Η σχέση επίσης με τους δασκάλους των παιδιών μας και η συνεργασία μας μαζί τους είναι κάτι πολύ σημαντικό το οποίο πολλές φορές δυστυχώς παραβλέπουμε με αποτέλεσμα να χάνουμε την ευκαιρία να έχουμε δυνατούς συμμάχους στη σχέση μας με τα παιδιά μας.

6. Στο βιβλίο σας θίγετε ένα θέμα καυτό σχετικά με τον ποιοτικό χρόνο που ως γονείς πρέπει να περνάμε με τα παιδιά μας. Ποιες συμβουλές έχετε να δώσετε στους σημερινούς γονείς;

Νομίζω ότι απάντησα σχετικά στην προηγούμενη ερώτηση. Να προσθέσω ότι κανείς μας δεν είναι τέλειος και ότι ο καθένας από εμάς είναι «ο καλύτερος γονιός» για τα παιδιά του κι ας έχουμε όλοι μας ατέλειες. Σκεφτείτε τι σημαίνει ο καθένας από εμάς για το παιδί του. Θυμηθείτε την εικόνα που είχαμε εμείς για τον δικό μας «καλύτερο» γονιό όταν ήμασταν παιδιά. Είμαστε το πρότυπό τους, οι πιο όμορφοι, οι πιο έξυπνοι, οι πιο καλοί, οι πιο σημαντικοί άνθρωποι για τα παιδιά μας κι εμείς αυτό δυστυχώς το ξεχνάμε και ασχολούμαστε με χίλια δυο άσχετα πράγματα αντί να καλλιεργήσουμε τη σχέση μας με αυτά τα υπέροχα πλάσματα, τα παιδιά μας. 

Ας ξεκινήσουμε με το να παραδεχτούμε τα λάθη μας και τις αδυναμίες μας, να αγαπήσουμε τον εαυτό μας κι ας έχουμε ελαττώματα και αδυναμίες και να προσπαθήσουμε να γινόμαστε εμείς καλύτεροι καθημερινά, δίνοντας έτσι το παράδειγμα στα παιδιά μας. Η παρουσία μας κοντά στα παιδιά μας πρέπει να είναι διακριτική, όχι καταπιεστική. Πρέπει να τα εμπνέουμε και όχι να τα «καπελώνουμε».

7. Σε ποια ηλικία κατά τη γνώμη σας θα πρέπει ένα παιδί να αποκτήσει κινητό και πρόσβαση στο διαδίκτυο και κατά πόσο το κινητό είναι καταλυτικός παράγοντας στην αποξένωση μιας οικογένειας;

Το κινητό, όπως και κάθε άλλο μέσο της τεχνολογίας δεν είναι από τη φύση του «καλό» ή «κακό». Αυτό έχει σχέση με τη χρήση την οποία του κάνει ο καθένας μας. Πριν κατακρίνουμε τα παιδιά μας για «υπερβολική χρήση, για κατάχρηση ίσως της σχέσης τους με το κινητό και για αποξένωση από την οικογένεια εξαιτίας της προσκόλλησής τους σε αυτό» ας αναλογιστούμε ποιο είναι το παράδειγμα που παίρνουν από εμάς και τι είναι αυτό που τους αντιπροτείνουμε. 

Κάποτε, όταν δεν υπήρχαν τα κινητά, πάλι υπήρχαν παιδιά αποξενωμένα από την οικογένεια. Τι έφταιγε τότε; Γιατί να ρίχνουμε πάντοτε την ευθύνη σε κάτι άλλο, σε κάποιον άλλον; Από εμάς εξαρτάται και το πότε και το πώς και το πόσο σημαντικό είναι το «υποκατάστατο της παρουσίας μας» στη ζωή των παιδιών μας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο του κου Γανωτή:

Η Πολυασχολούπολη και η Τεμπελοχώρα: Ένα τρυφερό παραμύθι για το νόημα της ζωής 

Ένας γίγαντας ξυπνά έπειτα από εκατό χρόνια. Με το τεράστιο τηλεσκόπιό του βλέπει πως όλα έχουν αλλάξει γύρω του. Δύο πολιτείες έχουν χάσει το μέτρο:  Στην Πολυασχολούπολη οι ενήλικες δουλεύουν πρωί και βράδυ, ενώ στην Τεμπελοχώρα χουζουρεύουν όλο το 24ωρο. Τα παιδιά τους έχουν κάθε λογής παιχνίδια, μα διψούν για προσοχή και αγάπη. 

Ο καλόκαρδος γίγαντας θα αφιερώσει ποιοτικό χρόνο με τους μικρούς κατοίκους των δύο πόλεων, γεμίζοντας τις καρδιές τους με μουσικές και χρώματα. Θα δώσει, παράλληλα, ένα πολύ χρήσιμο μάθημα στους γονείς: Θα τους θυμίσει πως το πραγματικό νόημα της ζωής είναι η ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους.

Η «Πολυασχολούπολη και η Τεμπελοχώρα» του Στέφανου Γανωτή, η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πορφύρα, είναι ένα τρυφερό παραμύθι γεμάτο μελωδίες και πολύτιμα διδάγματα, το οποίο αξίζει να διαβάσουν ακόμη και οι μεγάλοι. Ένα διαδραστικό «πολυβιβλίο», στο οποίο εκτός από την κεντρική ιστορία θα βρει κανείς παιχνίδια και σπαζοκεφαλιές, μια μουσική εγκυκλοπαίδεια και μια ακόμη για τα ζώα, καθώς και ένα CD με τις υπέροχες μουσικές του Γιάννης Ζαχαρέλλη. 

Η Πολυασχολούπολη και η Τεμπελοχώρα

Συγγραφέας: Στέφανος Γανωτής
Εικονογράφηση: Δήμητρα Λαμπρέτσα
Σκίτσα εγκυκλοπαίδειας ζώων: Βασιλική Κεχαγιόγλου

Εκδόσεις: Πορφύρα
Σελίδες: 64

Περιλαμβάνεται CD με τις μουσικές του Γιάννη Ζαχαρέλλη και την αφήγηση του παραμυθιού

Βιογραφικό Σημείωμα του συγγραφέα:
Ο Στέφανος Γανωτής γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας τον Μάη του 1970 και μεγάλωσε στην Ακαδημία Πλάτωνος, στην Αθήνα. Σπούδασε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Γαλλική Φιλολογία και από το 2004 εργάζεται στη Β’βάθμια εκπαίδευση. Τον Οκτώβρη του 2016 πήρε απόσπαση ως Συντονιστής Εκπαίδευσης στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στη Μαλακάσα. Ασχολείται  με τη μουσική, τον παραδοσιακό χορό και την αφήγηση. Έχει διοργανώσει και  έχει συμμετάσχει ως μουσικός και ως αφηγητής σε  δεκάδες εκδηλώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συγγραφέας παιδικών βιβλίων, έχει εκδόσει μέχρι σήμερα τα βιβλία του: «Η Πολυασχολούπολη και η Τεμπελοχώρα», «Η μικρή Κωνσταντίνα και το Φεγγαράκι», «Αντίο Συρία» και «ΣΥΡΙΑ Το ημερολόγιο ενός αποχωρισμού». Το 2015 έλαβε τιμητική διάκριση στο Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, στο οποίο συμμετείχε με το σενάριό του βασισμένο στο  βιβλίο «Αντίο Συρία» και με δύο ποιήματά του: «Φαρμακονήσι Γενάρης 2014» και «Ειδομένη». Είναι παντρεμένος, έχει τέσσερα παιδιά και ζει στον Άγιο Στέφανο Αττικής.

The post Συνέντευξη του συγγραφέα Στέφανου Γανωτή appeared first on Busy Mama's Corner.