1.Πείτε μας λίγα λόγια για τον εαυτό σας.

6. Ως αναγνώστρια λατρεύω το happy end σε ένα βιβλίο και μάλιστα αυτο το τέλος που όλα τακτοποιούνται ως δια μαγείας, τιμωρούνται οι κακοί και η αγάπη θριαμβέυει. Ξέρετε από την αρχή ότι η ιστορία σας θα έχει ευτυχισμένο τέλος ή είναι κάτι που απλά το οφείλετε στους ήρωές σας;

Στα παιδικά βιβλία μου φροντίζω να έχω πάντα ευτυχισμένο τέλος. Τα παιδιά το έχουν ανάγκη και δεν θέλω να τα στεναχωρώ. Ωστόσο στα μυθιστορήματα ενηλίκων μου οι ιστορίες δεν καταλήγουν πάντα σε ένα μαγικό, χαρούμενο τέλος. Προτιμώ κάτι ενδιάμεσο, κάτι γλυκόπικρο, που αφήνει τον αναγνώστη να στοχαστεί και να προβληματιστεί. Όμως να μην χάνει ποτέ την ελπίδα.

7. Ποιες ώρες της ημέρας σας αρέσει να γράφετε;

Κάποτε όταν ήταν μικρά τα παιδιά μου με εξυπηρετούσε να γράφω το βράδυ. Πλέον γράφω με το φως της ημέρας.

8. Μπορείτε να μας περιγράψετε μια τυπική σας μέρα;

Λόγω πολλών υποχρεώσεων, οι μέρες μου δεν είναι ποτέ σταθερές. Υπάρχουν πολλές επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις. Όμως αυτό που φροντίζω είναι να τρώω μαζί με τα παιδιά μου ένα καλό μαγειρεμένο σπιτικό γεύμα κάθε μεσημέρι.

9. Ποιες συμβουλές θα δίνατε σε κάποιον που ξεκινά τώρα να κηνυγά το όνειρό του να γίνει συγγραφέας;

Να διαβάζει βιβλία. Να γράφει συνεχώς. Να μαθαίνει από τα λάθη του. Να μη θεωρεί αυτό που γράφει ότι είναι τέλειο. Να κάνει πολλές γραφές. Να σβήνει. Να ξαναγράφει. Να πετάει γραπτά του στα σκουπίδια. Να αφήνει κείμενα του στο συρτάρι. Να τα ξεχνά στο συρτάρι για πολύ καιρό. Να μην απελπίζεται. Αν έχει ταλέντο και θέληση για δουλειά, θα τα καταφέρει!

10. Μπορείτε να μας αποκαλύψετε κάτι από το επόμενο σας βιβλίο;

Το τρίτο μυθιστόρημα ενηλίκων που γράφω διαδραματίζεται σε μια άγνωστη γωνιά της Αμερικής όπου ο τρόπος ζωής είναι επιφανειακά δυτικότροπος ωστόσο οι φαινομενικές αλήθειες κρύβουν κάτι τελείως διαφορετικό.

και τέλος…

11. Ως busy woman θα θέλατε να μοιραστείτε με τις γυναίκες που μας διαβάζουν τρια δικά σας μυστικά ομορφιάς;

• Προσπαθώ να κοιμάμαι καλά.
• Βάζω ενυδατική κρέμα προσώπου κάθε πρωί.
• Τρώω φρούτα, λαχανικά και πίνω πολύ νερό.

Λίγες λεπτομέρειες για το βιβλίο (Οπισθόφυλλο):

Ένα κορίτσι δεκατριών χρόνων, με βαθυκόκκινες μπούκλες, φαντάζεται τη ζωή να κυλά σαν το νερό. Ώσπου πέφτει θύμα βιασμού. Κλείνεται στον εαυτό της και στη μονοκατοικία του Παλαιού Φαλήρου όπου ζει με τους γονείς της και τη θεία της, μια οικογένεια με πετρωμένα μυστικά. Πέτρα γίνεται κι η ίδια, αναζητώντας λύτρωση στα βιβλία και στη γνώση. Ωστόσο το σημάδι που άφησε πίσω του ο βιαστής θα αναστατώσει πολλές φορές τα μελλοντικά της βήματα.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ελληνοαμερικανός Τζακ υποφέρει από μια παράξενη αρρώστια, η οποία τον οδηγεί σε αλλόκοτες αντιδράσεις και συμπεριφορές. Αισθάνεται να είναι εγκλωβισμένος σ’ ένα απαίσιο κουκούλι και ονειρεύεται να μεταμορφωθεί.
Στην Αμαραθιά της Μεσσηνίας ο Ρωμανός Παππάς έχει να παλέψει με τους δικούς του δαίμονες, το σκοτεινό οικογενειακό του παρελθόν. Θαρρεί ότι η φυγή θα τον οδηγήσει στην ευτυχία, η οποία βρίσκεται σε μια άλλη γωνιά της γης.
Οι τρεις κεντρικοί ήρωες αισθάνονται τον συγγενικό και τον φιλικό τους περίγυρο πότε να σφίγγει σαν θηλιά τον λαιμό τους και πότε να λειτουργεί σαν αγκαλιά. Καθώς η πορεία τους ακολουθεί την καθημερινή ζωή της δεύτερης γενιάς Ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ και ταξιδεύουν στο Παρίσι, στη Μεσσηνία και στην Αθήνα του 1970 με 1980, σμίγουν σε έναν ερωτικό ανεμοστρόβιλο, τσακίζονται, συνθλίβονται, ανασταίνονται, ξανακυλούν σε σκοτεινές διαδρομές και μάχονται να κατακτήσουν το φως της ζωής.
Η οικογένεια Καλαμάνου και οι κεντρικοί ήρωες του μυθιστορήματος «Μόνο τα μάτια μένουν» επιστρέφουν στο νέο αυτοτελές μυθιστόρημα της Μαρίας Ρουσάκη «Η νύχτα της Κασσιανής». Η ζωή της επόμενης γενιάς Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική περιγράφεται με την ίδια ένταση και γλαφυρότητα, μεταφέροντας τον αναγνώστη στη Νέα Υόρκη του 1970 μέχρι το 1983.

2. Πώς αποφασίσατε να εκφραστείτε μέσα από το γραπτό λόγο και μάλιστα για ένα δύσκολο κοινό όπως είναι τα παιδιά;

Κατά τη διάρκεια της δουλειάς μου στο εξωτερικό, σαν περιβαλλοντικός σύμβουλος σε ένα ντοκιμαντέρ της εταιρείας παραγωγής Participant Media, έμαθα για κάποια παιδιά στην Ινδία τα οποία οργάνωσαν μια καμπάνια για την εξάλειψη του πλαστικού στο χωριό τους και εντυπωσιάστηκα πολύ. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα θέλησα να ασχοληθώ με τα παιδιά και το περιβάλλον. Παράλληλα μου άρεσε πολύ και η συγγραφή οπότε είχα την ευκαιρία να συνδυάσω δύο μεγάλα πάθη.

Γεννήθηκα ανάμεσα σε βιβλία, γιατί ο πατέρας μου, ο Νικόλαος Ρώσσης, είχε εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις Ρώσση. Μεγάλωσα, μυρίζοντας το χαρτί των βιβλίων, αυτή τη μοναδική μυρωδιά των μαγικών ταξιδιών στη χώρα της φαντασίας. Από νωρίς έμαθα να τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τον παππού μου, τον Ιωάννη Ρώσση, που δε γνώρισα ποτέ, γιατί είχε πεθάνει χρόνια πριν. Το όνομά του όμως και το συγγραφικό του έργο, όπως το Λεξικό Ανωμάλων Ρημάτων, ήταν γνωστό στους φιλολογικούς κύκλους. Ήξερα πως κουβαλούσα ένα όνομα σημαντικό στους εκδοτικούς χώρους, πως πρέπει να φανώ αντάξιά του. Όσο και αν ήθελα να το ξεχάσω, οι φιλόλογοι στο σχολείο δε με άφηναν.

Από πολύ μικρούλα διάβαζα πολύ. Κάθε τι που έπεφτε στα χέρια μου. Από Μίκυ Μάους μέχρι τη λατρεμένη μου, Πηνελόπη Δέλτα. Ο πατέρας μου, μου έμαθε πως δεν αξίζει η ζωή χωρίς να ανοίγεις καθημερινά ένα βιβλίο. Έχω διαβάσει τόσα παραμύθια! Αμέτρητα! Έχω δει να δημιουργούνται βιβλία από την αρχή ως το τέλος, γιατί ο πατέρας μου εκτός από τον εκδοτικό οίκο διατηρούσε και γραφικές τέχνες. Γεννήθηκα μέσα στα βιβλία και συνεχίζω να περπατώ ανάμεσά τους.

Παντρεύτηκα μικρή και γρήγορα απέκτησα δύο παιδιά. Σπούδασα παιδαγωγική και παιδική ψυχολογία κι οι σπουδές αυτές πιστεύω πως με έχουν βοηθήσει στην κατανόηση των ηρώων μου. Όμως δεν αρκούν οι μόνο σπουδές, αλλά η εμπειρία κι η επαφή μου με τα παιδιά. Τα παιδιά που αντικρίζω τόσο συχνά σε σχολεία και βιβλιοπωλεία και δε σταματούν να χαμογελούν. Ρουφάω την ενέργειά τους, μιμούμαι την αισιοδοξία τους, την αθωότητα με την οποία αντικρίζουν τον κόσμο και τη μεταφέρω στα βιβλία των ενηλίκων. Χρειάζομαι την ενέργεια των παιδιών για να γράψω, χρειάζομαι το χαμόγελό τους, την αθωότητά τους. Το πολύτιμο μυστικό είναι να ξέρεις πως ακόμα και οι ενήλικες είναι «μεγάλα παιδιά», πως κάποιος πρέπει να τους θυμίσει τη χαμένη, αλλά τόσο πολύτιμη αθωότητά τους, το ξεχασμένο τους χαμόγελο.

Το πρώτο μου παιδικό βιβλίο κυκλοφόρησε όταν ήμουν είκοσι πέντε χρονών. Τα παιδιά είναι εκείνα που με έμαθαν να γράφω με το μελάνι της καρδιάς μου και για τους ενήλικες. Να γράφω με άπειρες ανατροπές, προσπαθώντας να καταλάβω απόλυτα τον ήρωα, αφού «γεννιέται» στις σελίδες κάθε μυθιστορήματος και μεγαλώνει παρέα με τους αναγνώστες μου.

Κάθε ρόλος μου με ενθουσιάζει, παρόλο που χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση.

Όταν ασχολούμαι με την παιδική λογοτεχνία, ακούω τα παιδιά, μιλάω τη γλώσσα τους, απευθύνομαι στις ανάγκες τους. Κάθε βιβλίο γεννιέται μέσα από τις επιθυμίες και τα θέλω τους. Ως συγγραφέας ενηλίκων, χρειάζομαι μια πρόταση, μια ιδέα, κάτι να με βοηθήσει να ξεκινήσω το ταξίδι. Παρέα με τους ήρωες βιώνω καταστάσεις, γίνομαι κομμάτι τους. Προσπαθώ να «μιλήσω» στις καρδιές των αναγνωστών, καταθέτω την ψυχή μου.

2. Τι σας ώθησε να εκφραστείτε μέσα από το γραπτό λόγο;

Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ίσως γιατί ήμουν ένα παιδί κλεισμένο στον εαυτό του, ίσως γιατί τα παιδικά μου χρόνια ήταν αρκετά θλιμμένα, γιατί έχασα μωρό ακόμα τη μητέρα μου.

Βίωσα μια πληγωμένη παιδική ηλικία και για να καταφέρω να ισορροπήσω συναισθηματικά, έκανα συνεχείς ασκήσεις φαντασίας. Δημιουργούσα έναν ολόκληρο κόσμο «δικό μου», έναν κόσμο που δε μου έλειπε η αγάπη και η ασφάλεια… Μέχρι που τα συναισθήματα άρχισαν να «ξεχειλίζουν» από μέσα μου, μέχρι που βρήκαν τελικά διέξοδο στο χαρτί και τις λέξεις. Εύχομαι να μη σταματήσω ποτέ να γράφω, μέχρι την τελευταία μου ανάσα. Γιατί πραγματικά η γραφή είναι η ανάσα μου, η ανάσα της ψυχής μου και τη μοιράζομαι με τους φίλους και τις φίλες αναγνώστριες μου, στην προσπάθειά μου να τους κάνω να καταλάβουν καλύτερα τον εαυτό τους και να τον αγαπήσουν…

3. Μπορείτε να μας περιγράψετε το ταξίδι που ξεκινά για έναν συγγραφέα από τη στιγμή που θα συλλάβει την ιδέα για το καινούριο του βιβλίο, μέχρι τη στιγμή που θα το πάρει τυπωμένο στα χέρια του;Κάθε βιβλίο γεννιέται μέσα μου, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω κάθε τι γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου. Κάπως έτσι αρχίζει να δημιουργείται σιγά σιγά κάθε μυθιστόρημά μου.

Πιστεύω πως όταν γράφεις ρουφάς τα θαύματα της ζωής, τα μετουσιώνεις και τα προσφέρεις με τη δική σου προσωπική σφραγίδα, με τη δική σου ανάσα ψυχής.

Μου αρέσει να γράφω σε πρώτο πρόσωπο, για να μεταμορφώνομαι στον ίδιο τον ήρωα, για να «ζω» για λίγο τη ζωή του. Και τρελαίνομαι να «σκαλίζω» τη ζωή των ηρώων μου από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Έτσι τους δικαιολογώ, έτσι τους καταλαβαίνω.

Από τη στιγμή που γράφω την πρώτη πρόταση, μέχρι να ολοκληρωθεί ένα μυθιστόρημα, ζω μαζί του. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, όποιες κι αν είναι οι δραστηριότητές μου. Οι ήρωες του, με συντροφεύουν ακόμα και στον ύπνο μου. Κι όταν τελικά το πάρω τυπωμένο στα χέρια μου, απλά δεν το πιστεύω.

Είναι μαγεία να είσαι συγγραφέας…

4. Μια ερώτηση που με βασάνιζε όσο διάβαζα το βιβλίο σας… Τελικά μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας χωρίς να επέμβει το ερωτικό στοιχείο; Εσείς τι πιστεύετε;

Πιστεύω πως πίσω από κάθε φιλική τους σχέση κρύβονται και ρομαντικά συναισθήματα. Ο διαχωρισμός είναι δύσκολος, γιατί παραμονεύει η ασυνείδητη σεξουαλική επιθυμία. Όσο όμως κι αν υπάρχουν εμπόδια, αυτή η φιλία πρέπει να υπάρχει, για να μπορούν, άντρες και γυναίκες να συνυπάρχουν ισότιμα.

5. Σε ποιο βαθμό επιλέγετε να γράφετε αυτοβιογραφικά;

Ρέει η γραφή από μέσα μου. Γράφω παίζοντας και παίζω γράφοντας. Προσπαθώ να «εκτίθεμαι» στους αναγνώστες μου, να είμαι αληθινή, να κάνω πολλές ανατροπές. Κάθε φορά που γράφω ένα βιβλίο καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Δε γίνεται αλλιώς.

Υπάρχουν μυθιστορήματα που έχω γράψει, όπως τα «Δίδυμα Φεγγάρια» που βασίστηκαν σε μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία που μου διηγήθηκε η μαμά της μαμάς μου. Η γιαγιά μου ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος της πατρίδας μας. Είχε ζήσει την προσφυγιά, είχε βιώσει χαρές και λύπες ανείπωτες. Μερικές από τις αναμνήσεις της, τις έχω αποτυπώσει στο μυθιστόρημά μου, «Μικροί Άγγελοι», αλλά και στο «Άρωμα Βανίλιας». Η γιαγιά Αγγελική των βιβλίων, είναι η δική μου η γιαγιά.

Δεν υπάρχει μυθιστόρημα που έχω γράψει που να μην περιέχει κομμάτια της ζωής μου, λόγια ανθρώπων που αγαπώ, πράξεις κι ακούσματα που πίστευα πως έχω ξεχάσει στο διάβα της ζωής. Κι όλα αυτά μαζί ανακατεμένα με τη φαντασία κι όλα αυτά μαζί, ένα με μένα.

6. Κατά πόσο επηρεάζεστε από την επικαιρότητα στην προσπάθεια σας να βρείτε το θέμα του επόμενου βιβλίου σας;
Μα η ίδια η καθημερινότητά μας είναι που με εμπνέει, οι ανάγκες της, η εποχή που ζω, η κρίση, αυτά τα δύσκολα για όλους χρόνια. Με εμπνέουν οι καθημερινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι γύρω μου. Προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή τους. Τα μυθιστορήματά μου είναι πλημμυρισμένα χαρές και λύπες, όπως η ίδια η ζωή.

Με στοιχειώνει και ταυτόχρονα με εμπνέει η εποχή που ζω. Όσο κι αν λένε πως είναι στείρα, σκοτεινή, πως είναι άγευστη πνευματικά και καθόλου ρομαντική. Κι όμως για μένα ισχύει το αντίθετο. Έχω ανακαλύψει τους ήρωες μου, τους πραγματικούς ήρωες μου, που είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες της σημερινής εποχής. Αυτοί με εμπνέουν ακατάπαυστα, τα όσα ζουν και βιώνουν. Είναι στ’ αλήθεια ήρωες γιατί καταφέρνουν και επιβιώνουν κόντρα στην οικονομική κρίση της εποχής μας, κόντρα σε όλες τις δυσκολίες. Και δεν κατεβάζουν το κεφάλι τους και χαμογελούν και αισιοδοξούν. Ένα χαμόγελο καρδιάς προσπαθώ κι εγώ να τους χαρίσω με κάθε μυθιστόρημά μου. 

7. Μέσα από το βιβλίο σας ένιωσα ότι δικαιώνεται λίγο το ρητό «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα». Κατά πόσο το είχατε αυτό στο μυαλό σας όταν γράφατε το βιβλίο και κατά πόσο πιστεύετε ότι ισχύει;

Τ’ «Αστέρια στην άμμο» είναι αληθινή ιστορία. Όταν την άκουσα, όταν χαράχτηκε στην καρδιά μου κι άρχισα να τη γράφω, αυτός ήταν κι ο στόχος μου. Γράφω πάντοτε υπηρετώντας ένα στόχο. Και ναι, αυτό τον στόχο είχα στο μυαλό μου, το πώς οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, την προσωπικότητά μας, μας ακολουθούν σε όλη την ενήλικη ζωή μας, καθορίζουν ακόμα και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Η καθημερινή μας ζωή είναι πλημμυρισμένη αμέτρητα συναισθήματα. Αγάπη, τρυφερότητα, καλοσύνη, οργή, μίσος, ζήλια, κακία… Με ποια συναισθήματα ακριβώς θα είναι γεμάτη η σελίδα κάθε ανθρώπου, εξαρτάται από την παιδική του ηλικία. Εξαρτάται από την οικογένειά του. Η αγάπη και η ασφάλεια που εισπράξαμε στην παιδική μας ηλικία παίζουν τεράστιο ρόλο στη μετέπειτα ζωή μας. Είμαστε όσα μας έχουν συμβεί. Δύσκολα μπορούμε να αγνοήσουμε όλα όσα μας στοιχειώνουν, να ξεφύγουμε από τα λάθη που έκαναν οι γονείς μας. Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μας αλλάζουν τόσο εύκολα. Ο εσωτερικός μας όμως κόσμος, όχι. Τα παιδικά μας χρόνια, οι εμπειρίες μας, όσα μας διαμόρφωσαν, βάρη ασήκωτα είναι και τα κουβαλάμε μαζί μας.

Πολλές φορές οι γονείς χρησιμοποιούν τα παιδιά τους για να λυτρωθούν. Είναι απάνθρωπο, είναι έγκλημα να μαυρίζεις την καθάρια ψυχή ενός παιδιού, να σκοτεινιάζεις την αθωότητά του. Να φορτώνεις στους ώμους του το δικό σου μίσος, τα δικά σου όνειρα που έγιναν θρύψαλα, ακόμα και τις δικές σου αυταπάτες. Και είναι τα παιδιά που πληρώνουν τα λάθη μας, τα παιδιά που πρέπει να παλέψουν για να οικοδομήσουν και πάλι τις αξίες τους. Τα στιγματίζει το παρελθόν, οι πληγωμένες θύμησες. Τα αλλάζει. Τρέμουν το αύριο, παίρνουν βιαστικές, λανθασμένες αποφάσεις, φυλακίζουν τα συναισθήματά τους.

Τ’ «Αστέρια στην άμμο», είναι ένα βιβλίο που βουτάει στις ανθρώπινες σχέσεις και ιδιαίτερα στις σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς τους. Σχέσεις ζωής, πλημμυρισμένες συγκρούσεις, λάθη, πληγές, σ’ έναν συνεχή αγώνα δρόμου που οδηγεί στην ενηλικίωση και την ωρίμανση. Αυτό το μυθιστόρημα παλεύει να πιάσει σφιχτά από το χέρι τους αναγνώστες, τους παρακινεί να ταξιδέψουν στον μικρόκοσμο των παιδιών, στον μεγαλόκοσμο των ενηλίκων.

Και τελικά στον ίδιο τους τον εαυτό.

8. Ως αναγνώστρια λατρεύω το happy end σε ένα βιβλίο και μάλιστα αυτό το τέλος που όλα τακτοποιούνται ως δια μαγείας, τιμωρούνται οι κακοί και η αγάπη θριαμβεύει. Ξέρετε από την αρχή ότι η ιστορία σας θα έχει ευτυχισμένο τέλος ή είναι κάτι που απλά το οφείλετε στους ήρωες σας;

Οι ήρωες μου, όλοι οι ήρωες, σε κάθε μυθιστόρημά μου, με στοιχειώνουν κατά τη διάρκεια της συγγραφής. Στο τέλος κάθε μου βιβλίου όμως φτάνω στη λύτρωση, λυτρώνομαι εγώ, οι χαρακτήρες, οι αναγνώστες μου, προσπαθώ, παλεύω να χαρίσω ελπίδα και φως…

Ο σκοπός είναι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχουν καλοί, δεν υπάρχουν κακοί. Ως παιδαγωγός δε συμφωνώ με τις ταμπέλες. Υπάρχουν απλά άνθρωποι που μεγάλωσαν με απίστευτες συναισθηματικές στερήσεις. Και σιγά σιγά αλλοιώθηκαν. Το άσπρο κάτασπρο της ψυχής τους μετατράπηκε σε κατάμαυρο. Είναι πρόκληση για μένα να ανιχνεύσω το πώς νιώθουν, να γίνω ένα με την προσωπικότητά τους.

Πολλές φορές λέω πως είμαι «ντεντέκτιβ χαρακτήρων» και γελάω μόνη μου. Για να τους καταλάβω τους ήρωες μου, ξεκινάω την ιστορία της ζωής τους από τη μικρή ηλικία. Γιατί εκεί στηρίζονται όλα. Γίνομαι ήρωας εγώ στη θέση τους και προσπαθώ να τους νιώσω. Με έχει βοηθήσει πολύ η παιδική ψυχολογία που έχω σπουδάσει, με έχει βοηθήσει και με βοηθάει αφάνταστα η συχνή επαφή μου με τα παιδιά. Είναι τόσο εύκολο να «σπουδάσεις» τη ζωή, μέσα από τα παιδιά. Αν δεις για παράδειγμα ένα παιδί που δεν παίρνει την απαιτούμενη αγάπη και στοργή από τους γονείς του, ξέρεις πως όταν μεγαλώσει θα έχει έντονο πρόβλημα στις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Σε κάθε μυθιστόρημά μου παλεύω να ξεσκεπάσω την ψυχή των ηρώων μου, να καταλάβω γιατί αντιδρούν έτσι. Είμαι αυστηρή μαζί τους και ταυτόχρονα τους δικαιολογώ, γιατί ξέρω πως τα ελαττώματά τους, οι τρύπες της ψυχής τους δεν έχουν επουλωθεί. Και μαζί με τους αναγνώστες μου προσπαθώ να καταλάβω και να κατανοήσω τις πληγές τους. Ίσως και να συγχωρήσω τα λάθη τους. Δεν ξέρω από την αρχή αν κάθε ήρωας θα έχει «καλό» ή «κακό» τέλος. Είναι οι ίδιες οι επιλογές της ζωής του που τον οδηγούν…

Δεν είναι πάντα εύκολο να διατηρήσω τις ισορροπίες. Το παλεύω όμως. Και πάντα, μα πάντα τους οδηγώ στην κάθαρση. Ακόμα και αν πονάω μέσα μου, ακόμα και αν τους έχω «αγαπήσει». Happy end για μένα είναι η ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον. Είναι να διαβάζεις ένα μυθιστόρημα κι όταν κλείσεις και την τελευταία του σελίδα, να πιστεύεις πως κατάλαβες λιγάκι περισσότερο τον ίδιο σου τον εαυτό.

9. Ποιες ώρες της ημέρας σας αρέσει να γράφετε;

Γράφω έξι με οκτώ ώρες κάθε μέρα. Και χρειάζομαι ένα με ενάμιση χρόνο για να ολοκληρώσω ένα μυθιστόρημα. Είμαι παιδί του ήλιου. Γράφω πάντα το πρωί και το απόγευμα, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ τις βραδινές ώρες. Δε μου αρέσει και η βροχή. Μελαγχολώ κι εγώ κι οι ήρωες μου. Τις περισσότερες δολοφονίες στα βιβλία μου τις έγραψα μέρες με καταιγίδα…

10. Μπορείτε να μας περιγράψετε μια τυπική σας μέρα;

Είμαι μια από εσάς, κομμάτι σας. Δε διαφέρει σε τίποτα η ζωή μου από τη δική σας. Η καθημερινότητά μου είναι απλή. Δουλειές για την οικογένεια και μετά βουτιές στη γραφή. Λατρεύω τη θάλασσα, το παγωτό βανίλια, τις τηγανιτές πατάτες. Α, ναι! Ξετρελαίνομαι με τα λούτρινα ζωάκια! Λατρεύω τα ζώα και τα λουλούδια. Λατρεύω να έρχομαι καθημερινά σε επαφή με τους αναγνώστες μου. Περνάω ατελείωτες ώρες κάθε μέρα στο facebook, απαντώ προσωπικά σε κάθε φίλο μου, τους βοηθάω και με βοηθάνε.

2. Πώς προέκυψε το “Twins Crafts” στη ζωή σας;

4. Πώς εμπνεεστε για το επόμενο project σας;

5. Ποιο είναι το πιο απαιτητικό σχέδιο που σας έχει ζητηθεί ποτέ να σχεδιάσετε;

6. Ποιοι είναι οι πιο αγαπημενοι ήρωες των παιδιών σήμερα;

7.  Πείτε μας κορίτσια τι αγαπάτε εσείς περισσότερο να σχεδιάζετε;

8. Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;

9. Που μπορεί να σας βρει κανείς;

Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω από καρδιάς τα κορίτσια για την εμπιστοσύνη τους και να ευχηθώ κάθε επιτυχία στα επόμενα βήματά τους!

Ο Βαγγελάκος επι τω έργω!!!

1. Πες μας λίγα λόγια για τη Σοφία.

Είμαι λοιπόν η Σοφία Κοντούκα, 37 ετών, μαμά δύο μικρών ανθρώπων και σύζυγος ενός άντρα με τον οποίο έχουμε κοινό στόχο να παλεύουμε για την οικογένεια μας . Σπούδασα κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο του Sussex στο Brighton την Αγγλίας όπου και έζησα για 4 χρόνια. Είμαι φωτογράφος στο επάγγελμα και όταν δεν είμαι στη δουλειά, κάπου παίζω με τα παιδιά μου και τις φίλες μου ή κάνω γυμναστική στη φύση ή κάνω ορειβασία με την οικογένεια μου. Είμαι ένας άνθρωπος που κοιτάζει τη θετική πλευρά των πραγμάτων, επενδύω στις ανθρώπινες σχέσεις γιατί τις έχω ανάγκη, σκέφτομαι πολύ και συζητάω μέχρι τελικής πτώσης.

2. Πότε και πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη φωτογραφία;

Αρχικά να σου πω ότι και οι δύο μου γονείς είναι φωτογράφοι (ο πατέρας μου τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείται με τον σχεδιασμό, τον εξοπλισμό και την κατασκευή φωτογραφικών καταστημάτων). Το φωτογραφείο και το στούντιο των γονιών μου ήταν το δεύτερο σπίτι μου από μωρό. Τ και Α ΤΑ και μαζί τι είναι ταχύτητα και διάφραγμα. Αργότερα φωτογράφιζα τις φίλες μου στο στούντιο και εμφάνιζα τις φωτογραφίες στο σκοτεινό θάλαμο. Μετά το σχολείο δεν ήθελα να σπουδάσω φωτογραφία ήθελα και κάτι άλλο. Τελειώνοντας τις σπουδές μου ασχολήθηκα με την κοινωνική έρευνα για 2 χρόνια και από το 2005 ξεκίνησα την εκπαίδευση μου ως φωτογράφος κάνοντας σεμινάρια στην Ελλάδα κ στην Ιταλία. Φωτογράφιζα μαζί με τη μητέρα μου Γάμους κ Βαπτίσεις από μικρή ως βοηθός, με μάθαινε να φωτίζω σωστά, το πιο σημαντικό είναι το ΦΩΣ σου! ακόμα μου το λέει. Αργότερα συνέχισα μόνη μου αλλά το μεγάλο μου ενδιαφέρον γι αυτό το κομμάτι της φωτογραφίας ήρθε μαζί με κάποιους κορυφαίους φωτογράφους γάμου από την Αυστραλία το 2009, τους οποίους θαύμαζα και έμαθα πολλά μέσα από τη δουλειά τους. Βασικός μου συνεργάτης και συνοδοιπόρος ο αδερφός μου.

3. Πότε ένα κλικ της φωτογραφικής μηχανής θεωρείται επιτυχημένο;

Δεν θα κρίνω το πότε ένα κλικ θεωρείται επιτυχημένο ως κριτής σε διαγωνισμό φωτογραφίας γιατί απλά δεν είμαι! Όμως αυτό που ξέρω να πω σίγουρα είναι ότι κάθε κλικ που συνοδεύεται από ένα έντονο συναίσθημα έχει πετύχει το στόχο του.

4. Είδα στο blog σου ένα μεγάλο δείγμα της δουλειάς σου και δε σου κρύβω ότι το βρήκα πρωτότυπο, πολύ ενδιαφέρον και σε πολλές φωτογραφίες συγκινήθηκα και ας ήταν οι πρωταγωνιστές τους άγνωστοι σε εμένα…Τι συναισθήματα γεννιούνται σε εσένα όταν βλέπεις τυπωμένη τη δουλειά σου.

Μια τυπωμένη φωτογραφία είναι η ολοκλήρωση του έργου. Ένας σεφ ας πούμε παρουσιάζει το φαγητό σε ένα όμορφο πιάτο, δεν το σερβίρει στη μέση του τραπεζιού στην κατσαρόλα μαγειρεμένο. Σε μια επίδειξη μόδας ο σχεδιαστής φοράει το ρούχο στο μοντέλο δεν το παρουσιάζει στην κρεμάστρα. Έτσι γίνεται και με το φωτογράφο, η εκτύπωση δίνει σάρκα και οστά στη ματιά.

5. Μπορείς να μας περιγράψεις το ταξίδι μιας φωτογραφίας από τη στιγμή της έμπνευσης μέχρι να βρεθεί τυπωμένο σε ένα δικό μας άλμπουμ;

Όπως κατάλαβες επιμένω στην εκτύπωση είτε πρόκειται για επαγγελματία είτε για ερασιτέχνη . Εδώ θα απευθυνθώ σε κάποιον που αγαπά τη φωτογραφία, που νιώθει την ανάγκη να αποτυπώσει τη στιγμή , αλλά δεν είναι απαραίτητα η δουλειά του. Το ταξίδι ξεκινά από τη μοναδικότητα της στιγμής, συνεχίζει με την ανάγκη να μείνει για λίγο παραπάνω στο μυαλό μας και μετά….μετά είναι εξίσου σημαντικό να ασχοληθούμε με την επεξεργασία της εικόνας που δημιουργήσαμε . Ναι είμαι υπέρ της επεξεργασίας, δεν θα με δεις ποτέ να χρησιμοποιώ το #nofilter. Φοράς ασιδέρωτα ρούχα, τρως ανάλατο φαγητό, βγαίνεις βόλτα χωρίς ίχνος μακιγιάζ? Τότε γιατί nofilter? Η επεξεργασία και είναι εξίσου σημαντική με τη λήψη. Αφού λοιπόν διορθώσουμε λίγο τα χρώματα, τη φωτεινότητα και την αντίθεση, ξεχωρίζουμε ποιες φωτογραφίες θα βάλουμε στο άλμπουμ! Το αποτέλεσμα είναι μαγικό!

6. Τι μπορεί να σε εμπνεύσει για να ακουστεί τελικά το κλικ της μηχανής σου;
Η φωτογραφική μηχανή είναι η προέκταση της αντίληψης μου για τη στιγμή. Είναι το πώς βλέπω τα πάντα γύρω μου. Φωτογραφίζω για να σταματώ και να απολαμβάνω τη στιγμή, για λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω.

7. Υπάρχουν μέρες που όλα πάνε στραβά; Υπάρχει αντίδοτο σε μια τέτοια μέρα; Αν ναι, ποιο είναι αυτό.

Γενικά δεν αφήνω τον εαυτό μου να σκεφτεί ότι μπορεί να πάνε όλα στραβά σε μια μέρα, αν κάτι πάει στραβά ψάχνω να το διορθώσω. Αν πάλι δεν είναι στο χέρι μου γυρίζω το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά και βρίσκω αγάπη για να συνεχίσω.

8. Φωτογράφιση γάμου ή βάπτισης; Τι απολαμβάνεις περισσότερο;

Μου αρέσουν και τα δύο πολύ. Ο Γάμος χρειάζεται περισσότερο lifestyle photography, backstage, fashion και photojournalism . Είναι λίγο απ’ όλα. Στη βάπτιση έχουν πέσει λίγο οι τόνοι και έχεις να κάνεις με πιο λεπτές ισορροπίες. Τα τελευταία χρόνια έχω ασχοληθεί πολύ με το αντικείμενο της οικογενειακής φωτογράφισης και αυτό γιατί φωτογραφίζοντας τα παιδιά μου κατάλαβα τις ανάγκες αυτού του είδους φωτογράφισης.

9. Αν πρέπει να δώσεις 3 συμβουλές σε κάποιον που ξεκινά τώρα να ασχολείται με τη φωτογραφία, ποιες θα ήταν αυτές;

Να καταρτιστεί τεχνικά, δηλαδή να γνωρίζει τη μηχανή του και τους φακούς του και πώς να τα χρησιμοποιεί. Να επιλέξει 2 -3 καλούς κατά τα γνώμη τους φωτογράφους και να εμπνευστεί από το στυλ τους. Και τέλος, να μην σταματάει να μαθαίνει.

10. Τι να περιμένουμε στο μέλλον από σένα;

Η αλήθεια είναι ότι ονειρεύομαι συνέχεια στη δουλειά μου, στα άμεσα σχέδια μου έχω ένα scrabooking workshop στο χώρο του Studio όπου κάποιος μπορεί να τυπώσει φωτογραφίες και επιτόπου να φτιάξει το άλμπουμ του με υλικά που διατίθενται από εμάς. Η ζεστασιά της καλής παρέας από ανθρώπους που θέλουν να παίξουν με τις φωτογραφίες τους , καφεδάκι και συζήτηση είναι μια καλή δημιουργική ευκαιρία!

11. Που μπορούμε να σε βρούμε;

Το κατάστημα μου και το Στούντιο βρίσκονται στην Ν.Ερυθράια, Ελ.Βενιζέλου 64 με την επωνυμία Kontoukas Studio , στο στο facebook και στο Instragram . Στο www.kontoukastudio.gr μπορεί κάποιος να δει δείγμα της δουλειάς μας και στο blog το οποίο επιμελούμαι εγώ προσωπικά.

12. Και τέλος, πως ισορροπείς ανάμεσα στις δύο μεγάλες αγάπες, την οικογένεια και τη φωτογραφία;

Προσπαθώ να κρατάω τις ισορροπίες όπως κάθε εργαζόμενη μανούλα, με χαμόγελο, τρέξιμο, κούραση, ενθουσιασμό και κόπο. Η μεγάλη μου αγάπη είναι η οικογένεια μου. Το blog μου είναι η απόδειξη του πως μπορώ να τα συνδυάσω τη φωτογραφία και την οικογένεια μου και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

Καλησπέρα Έλενα. Με λένε Αρετή Καραγεώργου είμαι 40 ετών και έχω δυο παιδάκια 8 και 4 ετών. Είμαι από τη Λαμία αλλά έμεινα στην Αθήνα μετά τις σπουδές μου. Είμαι τοπογράφος μηχανικός αλλά σταμάτησα να εργάζομαι και μεγαλώνω τα παιδιά μου εδώ και 8 χρόνια σχεδόν. Πολύ θα ήθελα να εργάζομαι τώρα πια αλλά το επάγγελμά μας δυστυχώς έχει τρομερή ανεργία τα τελευταία χρόνια.

Το Sleepy Pillow για εμένα είναι μια διέξοδος, κάτι δικό μου, κάτι που δεν έχει να κάνει με τα παιδιά και το σπίτι. Μια ανάγκη να ασχοληθώ με κάτι που θα μου αρέσει αλλά και που θα με κάνει να μπορώ να είμαι κοντά στα παιδιά μου. Επίσης κάτι που θα με φέρνει σε επαφή με άλλες μαμάδες και που θα χαρίζει χαμόγελα σε μικρά παιδάκια. Πολλά είναι τα παιδάκια που μόλις τους έκανα δώρο ένα μαξιλαράκι με το όνομά τους ξετρελαίνονταν!!!

Το Sleepy Pillow δημιουργήθηκε ακριβώς όταν είδα ότι είχαν απήχηση τα χειροποίητα δωράκια που έκανα στους φίλους της κόρης μου και η αλήθεια είναι ότι υπήρξα αρκετά εσωστρεφής για πολύ καιρό. Ακόμα δεν είμαι όσο ανοιχτή θα έπρεπε νομίζω!!! Οι γύρω μου με προέτρεψαν να ανοίξω τη σελιδούλα μου στο Facebook και το Νοέμβριο κλείνει 1 χρόνο.

Το ράψιμο με κάνει να ξεχνώ οτιδήποτε άλλο και μπορώ να πω πως με χαλαρώνει. Ιδίως όταν πρόκειται για κάποιο καινούριο σχέδιο που θέλει περισσότερη προσοχή να γίνει σωστά και φαντασία στο συνδυασμό χρωμάτων και υφασμάτων