Σήμερα στο Blog έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ τη σκηνοθέτη της παιδικής παράστασης «Η Μπάντα του δάσους» που κάνει πρεμιέρα στις 2 Νοεμβρίου στο θέατρο Άβατον και το busymama.gr είναι χορηγός επικοινωνίας. Σήμερα απαντά στις ερωτήσεις μου και μας δίνει τη δική της οπτική για την παράσταση.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για τον εαυτό σας.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα στο τμήμα θεατρικών σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια απέκτησα δυο μεταπτυχιακά διπλώματα, το πρώτο στην Πολιτισμική διαχείριση στο τμήμα επικοινωνίας, μέσων και πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και το δεύτερο στην δημιουργία παραστατικών τεχνών (ma in performance making) στο Goldsmiths College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Επέστρεψα στην Αθήνα και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη δραματική σχολη Θεάτρου Τέχνης, Κάρολος Κουν. Έπειτα έζησα για 4 χρόνια στην Καλαμάτα, όπου ίδρυσα το Θέατρο Νηπιαγωγείο, μια επαγγελματική σκηνή όπου διευθύνω καλλιτεχνικά μέχρι σήμερα και έχω πραγματοποιήσει πολλές παραγωγές ως σκηνοθέτης και ηθοποιός, τόσο παιδικού όσο και θεάτρου ενηλίκων. Παράλληλα εργάστηκα επί 2 χρόνια στην παιδική σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας . Από την άνοιξη του ’19 ζω και εργάζομαι και πάλι στην Αθήνα.

2. Τι σας οδήγησε να εκφραστείτε μέσα από το θέατρο;

Παρακολουθούσα από παιδί πολύ Θέατρο. Η μητέρα μου με έπαιρνε μαζί της σε παραστάσεις που ήθελε η ίδια να δει. Θυμάμαι ότι αγαπούσα πολύ αυτές τις εξόδους. Ως παιδί είχα δει μέχρι κι αληθινό άλογο επί σκηνής σε κάποιο σαιξπηρικό έργο που δεν μπορώ να ανακαλέσω, αφού  ήμουν παιδί και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Στο γυμνάσιο γράφτηκα στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Το σχολείο μου ήταν πολύ δραστήριο καλλιτεχνικά, φοίτησα στο 1ο πειραματικό γυμνάσιο και λύκειο στην Πλάκα. Ακόμη και στα πιο πεζά μαθήματα, είχα την ευκαιρία να κοιτάξω έξω απ το παράθυρο και να χαζέψω τον Παρθενώνα, οπότε θεωρώ ότι με κάποιο τρόπο η αισθητική πέρασε στο σύστημά μου. Δε σκέφτηκα ποτέ να σπουδάσω κάτι άλλο.

3. Πως προσεγγίζετε μέσα από το έργο το κοινό σας; 

Φροντίζω τα έργα που δουλεύω να με αφορούν βαθιά. Θέλω να λέω την αλήθεια και νομίζω ότι αυτό είναι δύσκολο να μην εκτιμηθεί.  Είναι εύκολο να ταυτισθεί το κοινό με κάτι ειλικρινές. Έτσι αντιμετωπίζω το θέατρο σαν μια συνομιλία επί ίσοις όροις. Ένα μοίρασμα. Έτσι κάπως ερχόμαστε κοντά.

4. Η οικογένεια και το σχολείο σήμερα βοηθούν ένα παιδί να στραφεί προς το θέατρο;

Από όσο είμαι σε θέση να παρατηρήσω, οι σύγχρονοι γονείς ενισχύουν πολύ τις δεξιότητες των παιδιών τους. Τα ακούν περισσότερο και τους δίνουν χώρο να αναπτυχθούν. Είναι πολύ πιθανότερο ένας νέος γονέας να πάει το παιδί του σε μια θεατροπαιδαγωγική ομάδα ή το πάει να δει θέατρο απ’ όσο ήταν είκοσι χρόνια πριν νομίζω. Τώρα στο σχολείο θεωρώ ότι θα πρέπει να γίνει πιο οργανωμένη δουλειά. Σίγουρα υπάρχουν μεμονωμένα παραδείγματα χαρισματικών εκπαιδευτικών, όμως αυτό δεν αρκεί, πρέπει να υπάρξει στήριξη και από το εκπαιδευτικό σύστημα. 

5. Ως σκηνοθέτης, τι εμπόδια ξεπερνάτε για να ανεβάσετε μια καλή παιδική παράσταση; 

Η αλήθεια είναι ότι το παιδικό θέατρο έχει πολλούς σκοπέλους. Μόνιμο μέλημά μου είναι να μην υποτιμήσω επ’ ουδενί την ευφυΐα των παιδιών. Αποφεύγω πάντα τον διδακτισμό. Το παιδί έχει έρθει στο θέατρο για να διασκεδάσει αλλά και να μάθει πράγματα. Το ζήτημα είναι όμως να τα μάθει «παρεμπιπτόντως», χωρίς η παράσταση να του κουνήσει το δάχτυλο και να του κάνει κήρυγμα. Επίσης δεν θέλω ποτέ να γίνομαι περιγραφική καπελώνοντας την παιδική φαντασία. Επιλέγω πάντα την αφαίρεση, ιδίως σκηνογραφικά και ενδυματολογικά, αφού η παιδική ευφυΐα θα πλάσει πολύ πιο δημιουργικά ότι χρειάζεται η σκηνή.

6. Παρουσιάστε μας την «Μπάντα του δάσους» μέσα από τα δικά σας μάτια.

Η μπάντα του δάσους είναι ένα υπέροχο παραμύθι των αδερφών Γκριμ σε διασκευή Ελένης Ευταξοπούλου. Αυτό που αγαπώ πιο πολύ στο κείμενο είναι το χιούμορ με το οποίο έχει αποδώσει η Ελένη την ιστορία. Βλέπουμε ένα γάιδαρο, ένα σκύλο, μία αγελάδα και ένα κόκορα, διωγμένους απ τα αφεντικά τους επειδή γέρασαν, να γίνονται φίλοι, ήρωες και στο τέλος ροκ στάρ. Για εμένα είναι μαγικό, εάν δω την παράσταση ως θεατής πως περνάω από όλα τα συναισθήματα από συμπάθεια για τα διωγμένα ζώα, θυμό για τα άδικα αφεντικά, αγωνία για τη μάχη με τους ληστές, χαρά για τη νίκη, περηφάνια για την ηρωική τους στάση, συγκίνηση για τη φιλία τους και ενθουσιασμό για την ένωσή τους ως μπάντα, ενώ ταυτόχρονα δεν παύω να γελάω με τον τρόπο τους. Σε αυτό βέβαια συμβάλλουν σημαντικά και οι 4 εξαιρετικοί ηθοποιοί και μουσικοί, Βασιλική Λαθύρη, Άρης Μπαταγιάννης, Αλέξανδρος Παυλίδης και Αντώνης Τακτικός, που πραγματικά τα δίνουν όλα επί σκηνής και τους ευχαριστώ γι αυτό. 

7. Η παράσταση περνά πολλά μηνύματα στους μικρούς θεατές μέσα από το κείμενο. Υπάρχουν σκηνοθετικά «τρικς» τα οποία σας βοηθούν να αποδώσετε και σκηνοθετικά τα μηνύματα αυτά;

Ναι, και είναι πολύ διασκεδαστικά γιατί προσπαθούν να μιλήσουν στη γλώσσα των σύγχρονων παιδιών. Το πιο ισχυρό εργαλείο που έχει η παράσταση είναι το χιούμορ. Η ζωντανή μουσική επίσης. Όμως νομίζω ότι το σημαντικότερο είναι ότι τα παιδιά μπορούν να αναγνωρίσουν  στοιχεία από το σύγχρονο οπτικό τους σύμπαν που αγαπούν και αυτό τα διασκεδάζει πολύ. Κι εμάς ακόμη περισσότερο. 

Πληροφορίες για την παράσταση:

Η Μπάντα του Δάσους
Βασισμένη στο παραμύθι των αδερφών Γκριμ «Οι μουσικοί της Βρέμης»

Κείμενο: Ελένη Ευταξοπούλου
Σκηνοθεσία: Καλλιρρόη Βελέντζα
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Βασιλική Λαθύρη, Άρης Μπαταγιάννης, Αλέξανδρος Παυλιδης, Αντώνης Τακτικός
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Πάνος Ταντής
Σκηνικά-κοστούμια: Ομάφα Re-Act
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Πού: Στο θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3, Γκάζι
Πότε: Από 2 Νοεμβρίου και κάθε Σάββατο στις 18:00 και καθημερινές για σχολεία
Διάρκεια: 60’
Εισιτήρια: 8 € (γενική είσοδος) και 6 € (πολύτεκνοι)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6948930181
Προπώληση: viva.gr

Author

Το όνομα μου είναι Έλενα. Είμαι 32 ετών και η καταγωγή μου είναι από το Άργος. Σύζυγος εδώ και 3 χρόνια και μαμά του Βαγγελάκη.

Write A Comment